zajęcza nora

Buba na Ukrainie

2011-07-14T10:52:00.000-07:00

Mam nadzieję, że na Ukrainie "Buba" Kosmowskiej się przyjmie i zostanie doceniona!

chłopcy i dziewczęta - witajcie w bibliotece

2011-06-08T14:07:00.001-07:00

Dlaczego dzieci powinny czytac książki >

2011-03-15T08:17:00.001-07:00

jaki ojciec taki syn!

2011-02-16T08:39:00.000-08:00

jeszcze tu wrócę!

2011-02-13T05:12:00.001-08:00

bardzo udany polski "book trailer"! - Matka Polka

2010-09-07T00:41:00.000-07:00

"Dzieciologiczne" projekty internetowe Zuzanny Orlińskiej są znane i nie wymagają większej rekomendacji. Youtubowe wideo promujące jej książkę Matka Polka jest jednak tak dużej urody, że nie sposób pominąć go milczeniem!

To jest książka !!!!!!

2010-09-05T03:11:00.000-07:00

ne

Lane'a Smitha znałem tylko z kapitalnych kooperacji z Johnem Scieszką (*Trzy świnki", "Stinky Cheese ..."). Ostatnio (hhmmm?) w youtubie krąży zajawka jego autorskiej książeczki, będącej pochwałą książki w formacie "książka" :-)

Jak to dzisiejsza młodzież mawia: endżoj!

Warto, bardzo warto!

2010-09-05T02:03:00.000-07:00

Wszystkich, którzy będą w poniższych terminach w Wa-wie lub Krakowie namawiam b. serdecznie na wzięcie udziału w wykładach Fanuela Diaza! Słyszałem go na konferencji w Glasgow i zdecydowania potwierdzam , że warto.

Fanuel przyjeżdża do PL dzięki staraniom dr Małgorzaty Cackowskiej oraz Prezeski PS IBBY Marii Kulik.

"Wykłady p. Fanuela Diaza, Picture book as a multimodal product and the relationships with cinematographical language odbęda się 14 września o godz. 14 00 w Sali Konferencyjnej Instytutu Ksiązki w Warszawie (sala 708, VII piętro) oraz w Krakowie, 15 września o 16.30 w Fundacji „Znaczy się”, ul. Kościuszki 37. Wizyta p. Fanuela Diaza to unikalna możliwość zaprezentowania jego niesłychanie interesujących doświadczeń w badaniu i promocji książki dziecięcej."

Szersze info na stronie PS IBBY

2010-08-25T12:02:00.000-07:00

Na chwilę wynurzam się z blogowego niestnienia, aby poinformować, że w warszawskim Trafficu książka Mizielińskich Kto kogo zjada została dumnie wyeksponowana w dziale "ogrodnictwo/działki".

Profeska!

nigdy nic nie wiadomo

2010-05-20T12:03:00.000-07:00

Przeżyłem dzisiaj coś co "ta dzisiejsza młodzież" nazywa totalnym szokiem*: prowadziłem - na zlecenie kolegi i w ramach jego przedmiotu Sztuka Książki - zajęcia dla studentów ASP na temat książki obrazkowej.

Jak Pan Bóg przykazał (bo oni z pierwszego roku) szybciutko po kazałem im slajdy z wyborem "ilustracja przez wieki" począwszy od ilustracji z Orbis Pictus przez rzeczy Newberrego, Crane'a , Caldecotta, Greenway, Beskow, Rackhama , Dulaca, Nielsena aż na Brunhoffowym Babarze skończywszy (total: 10 minut :-) i mam nadzieję, że w trakcie studiów znacznie lepsi bedą im opowiadać o ilustracji!).

No, a dalej to mówiłem , że książka obrazkowa to taki amalgamat i ikonotext i złączenie żywiołów słowa i obrazu. Pokazałem i omówiłem szczegółowo Sendaka i dzikie stwory . I pokazałem też Browne, Wiesnera, Burninghama, Innocentiego i Macaulaya (total: 40 minut)

Przez ostatnie 10 minut , które miałem pokazałem z krótkim komentarzem, że nowoczesne i inowacyjne (i dałem do obejrzenia) nasze rzeczy: Hanulak, Lange, Ignerską i obce: Mc Leana (Wilki...), Tana, van Allsburga, Pacovską

Że przez cały czas ziewali i patrzyli na mnie letargicznie - pół biedy, pewnie nudziłem.

Na końcu jednak odezwali się (i tutaj przeżyłem ten totalny szok*), w ramach komentarza do książek (ewidentnie "naszych"): "Pan wie, że dzieciom się te wszystkie książki kompletnie nie podobają ?"

Odpowiedziałem grzecznie, że mnie też nie i że przyniosłem je, bo sądziłem, że podobają się ich wykładowcom i myślałem, że tak powinienem. Zaśmieli się jakoś szyderczo, aż mi ciarki przeszły (esprit de corps zabronił mi komentowania tego śmiechu).

Dziwne.

* przeciwstawiam się nadużywaniu określenia "totalny szok" - zawsze przekonuje, że totalny szok następuje, kiedy się wraca do domu i znajduje własnego męża pociętego na fragmenty , w lodówce. Np. brak biletów na seans w kinie to nie jest "totalny szok"!

Czytam sobie, oglądam sobie.. Dische, Enzensberger, Sowa: Esterhazy. Historia o zającu.

2010-05-09T15:06:00.000-07:00

Szukałem tej książki nie tylko ze względu na asocjacje z nazwiskiem. Zobaczone jakoś przypadkiem klimatyczne i bardzo niepokojące ilustracje Michaela Sowy kazały mi koniecznie zdobyć Esterhazego. Cóż jednak – ilustracje lepsze niż tekst. Z rosnącym rozczarowaniem czytałem bowiem wymyślną i pozbawioną mocniejszej pointy opowieść o bardzo małym, ale szlachetnie urodzonym austriackim zającu, który rusza do Niemiec w poszukiwaniu DUŻEJ zajęczycy. Po odnalezieniu miało się odbyć skrzyżowanie i wyhodowanie zajęczego potomstwa odpowiednich rozmiarów.

Tytułowy Esterhazy w Berlinie ląduje, przeżywa przygody mało pasjonujące, zajęczycę oczywiście poznaje, po krótkich perypetiach znajdują mieszkanie w okolicach słynnego Muru. Skojarzenie ze znacznie oczywiście późniejszym od dyskutowanej książki naszym kandydatem do Oskara (czyli Królikiem po berlińsku) jest nieuniknione.

Jakoś mnie ta opowieść nie poruszyła. Może poczucie humoru mi zaszwankowało, a może nie zaapelowała do mnie podstawowa koncepcja scenariuszowa? Może sprawa Muru nie budzi już takich emocji ? Może tłumaczenie chropawe i bez urody?

Chętnie dam się przekonać, że ksiązka jest bardzo fajna!

Nominacje do Nagrody IBBY - Dong 2009!!!!

2010-04-19T07:50:00.000-07:00

Więcej szczegółów na stronie polskiej sekcji IBBY

Mam takiego bardzo swojego faworyta spośród powyższych książeczek i bardzo trzymam kciuki, żeby jury się na niego zdecydowało :-)

2010-04-10T04:03:00.000-07:00

Znani i lubiani czytają ... Meyer

2010-04-08T09:05:00.001-07:00

ALMA 2010 dla Kitty Crowther

2010-04-06T01:30:00.000-07:00

Kitty Crowther

Jury ALMA ogłosiło laureata Nagrody Pamięci Astrid Lindgren 2010. Nagrodę otrzymała Kitty Crowther - ilustratorka i autorka mieszkająca i pracująca w Belgii.

Pod fotografią powyżej zamieszczam znalezione w internecie obrazki i okładki tej artystki.

Cóż mogę napisać: nie jest to "moja" ilustracja...

Nowej Nadziei życzę

2010-04-01T10:39:00.000-07:00

Dostałem te ładne życzenia od sympatycznej Agencji Autograf.

Przyjmijcie więc życzenia od Autografu, ale i ja się do nich w oczywisty sposób i z oczywistych względów dołączam :-)

Zwierciadło

2010-03-30T14:42:00.000-07:00

Wszyscy dyskutują wywiad branżowy w kwietniowym "Zwierciadle". Zawzięcie dyskutują choć znają z niego częstokroć tylko jeden akapit.

P. Szantyr przedstawia swoje racje rzeczywiście z obezwładniającą, arogancką pewnością siebie, ale nic nie mogę poradzić, że z częścią jej opinii na temat produktów wydawnictw lilipucich się zgadzam (chociażby w poprzednim poście).

Oglądam sobie!!!!! Kay Nielsen....

2010-03-29T03:38:00.000-07:00

Do obejrzenia cała niezwykła kolekcja ilustracji Kaya Nielsena do zbioru baśni In Powder and Crinoline. Mój Boże, komu by się chciało tak pracować dzisiaj....

Ale owszem: pobazgrolić na papierze pakowym, piórkiem rozpirzonym w kałamarzu ledwo zamoczonym stronę oblecieć, minimalizmem szlachetnym się pochwalić...

Czytam sobie, oglądam sobie..... Rusinek/Ignerska /Olech : "Jak robić przekręty poradnik dla dzieci"

2010-03-27T15:39:00.000-07:00

Nie jestem szczególnie zagorzałym fanem ilustracji Marty Ignerskiej. Może nawet jakoś gorzej? Bez drżenia serca przyjąłem więc info o nowej książce tria Rusinek/Olech/Ignerska Jak robić przekręty.....

Błąd - bardzo interesująca, zabawna, przewrotna oraz atrakcyjna książka. Podejrzewam, że przyniesie sporo wspólnych wysokogatunkowych wrażeń i śmiechu w wielu rodzinach! Łamańce językowe, przekorne i wyzywające, niezwykle inteligentne i świeże igrce słowne - bawić i śmiać się można kapitalnie

Dzisiaj książkę oglądałem i podczytywałem nieco pobieżnie na Walnym IBBY: starałem się nie chichotać, ciągle zresztą ktoś mi lekturę wyrywał z rąk :-(

Kolaże M. Ignerskiej jakoś mi się bardziej niż zwykle podobały, strony jakoś mniej bazgrołowate i poplamione niż w realizacjach tej artystki bywa. A Joanny Olech portreciki (miniaturki?) dziecięce współilustrujące książkę: przepyszne - istota tego wieku się w nich przegląda jak w lusterku!

Powrót do początków

2010-03-24T15:06:00.000-07:00

Dzięki Monice Obuchow i jej blogowi Znak Zorro przypomniałem sobie ze wzruszeniem o książce Waldrun Behncke z ilustracjami (nagrodzonej właśnie Andersenem) Jutty Bauer - "Gotfryd Fruwająca Świnia"

Wzruszenie stąd, że to była pierwsza książka, którą recenzowałem:

Behncke Waldrun: Gotfryd, fruwająca świnia. 1989, szczegóły. -, recenzja: Zając Michał: Nowe Książki 1990 nr 11 s. 53,

Wychodzi na to , że nieomalże 20 lat temu ... Notabene kompletnie nie pamiętam tej recenzji.

Treści książki też nie, ale ponieważ jestem cały czas szczęśliwym posiadaczem egzemplarza recenzenckiego... to sobie przeczytam.

Ps. Zdjęcie powyższe zaczerpnięte z Allegro, bo chciałem opublikować posta jak najszybciej, nie czekając na dobre światło i własną fotę.

Nagrody Andersenowskie!

2010-03-23T12:37:00.000-07:00

The International Board on Books for Young People (IBBY) Names

David Almond and Jutta Bauer 2010 Hans Christian Andersen Award Winners

Jedyna książka (chyba ?) jak została opublikowana u nas to "Dzikus",

z ilustracjami Dave'a Mc Keana

Z rzeczy Jutty Bauer znam tylko bardzo ładną i bardzo smutną książkę obrazkową "Schreimutter" (i z niej właśnie powyższa ilustracja).

z blogowego niebytu...

2010-03-23T10:14:00.001-07:00

z blogowego niebytu... wyrywam się na moment, żeby skonstatowac publikację książki o bliskim memu sercu tytule.

niezawodna terapia na migrenę

2010-01-18T14:59:00.001-08:00

cytat na dobry początek roku :-)

2010-01-09T05:53:00.000-08:00

"If you want your children to be intelligent, read them fairy tales. If you want them to be more intelligent, read them more fairy tales."

- Albert Einstein

znalezione na facebooku

2009-12-30T11:41:00.000-08:00

Alma from Rodrigo Blaas on Vimeo.

Trochę straszne ... zdecydowanie dla sympatyków "Koraliny".
Podobno zaraz zniknie z sieci, lepiej więc szybko oglądać!

magia przedtelewizyjna!

2009-12-28T05:33:00.001-08:00

Co za zdjęcie! Co za magia! Czy dalej tak jest na spektaklach dziecięcych? Kiedy smok zostaje w końcu ZABITY ?

zaczerpnięte z nieocenionego liquidnight

Wesołych Świąt!

2009-12-25T11:22:00.000-08:00

Ilustracja Rackhama stąd

a propos książek w ogóle

2009-12-13T11:36:00.001-08:00

To tyle a'propos e-booków. Bardzo się zgadzam z powyższym!

w ramach wspierania

2009-12-09T14:57:00.001-08:00

Już widzę ten krzepiący obraz: mamy z pociechami swemi zwabione promocyjnym plakatem pędzą rodzimą ilustrację nabywać. A potem ten pęd , do domu , młoteczek , gwoździk i nad łóżeczkiem maleństwa ...powiesić.

* ten detal mnie zainspirował jakoś szczególnie!

Ale fajnie!

2009-11-22T12:34:00.000-08:00

Strasznie się dzisiaj ucieszyłem: wydawnictwo Format wydało u nas Płaszcz Józefa Simmsa Tabacka, jedną z najbardziej zabawnych, uroczych, atrakcyjnych, melancholijnych, retro-nowoczesnych książek jakie znam. Czytelniku, jeżeli jesteś szczęśliwym posiadaczem dziecka w wieku 3-6 i nie zabije Cię ono jak dostanie na Mikołajki książkę... to już masz prezent!

Jest coś z prawdy w często cytowanym stwierdzeniu, że Płaszcz... jest rodzajem Skrzypka na dachu w postaci książki obrazkowej dla dzieci. Bo to i rzeczywistość biednego sztetł i humor trochę szmoncesowy i mądrość i melancholia...

A ile przy tym inteligentnej zabawy! I to nie tylko z dodatkowych efektów wynikających z zastosowania wyciętych okienek, które nadają ilustracji zupełnie nowy wymiar.

Warto popatrzyć dokładnie na ilustracje. Dorosły znajdzie coś dla siebie :-)

Dla bibliotekarskiego porządku: książka została uhonorowana prestiżową nagrodą ilustratorską Caldecott Medal (USA) w 2000 roku, ale to modelowy przykład sytuacji lepiej późno niż wcale!

Czytam sobie, oglądam sobie..... M. Wierzbowiecka „Puszysta Owca”

2009-11-21T04:08:00.000-08:00

Wydawnictwo Zielona Sowa było dla mnie jeszcze do niedawna - ze względu na klasę edycji, ale także jakość treści - synonimem tandetnej książki.

Coś się zaczyna zmieniać w tej dziedzinie.

Chociaż... hmmm....

Seria „Perełki mądrości” (bo to ona właśnie Zieloną Sowę tu sprowadziła!) jest autorskim produktem Magdaleny Wierzbowieckiej. Jak się dowiedziałem z węszenia internetowego stanowi – przynajmniej w części – pracę dyplomową z Instytutu Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej.

Obejrzałem sobie książeczki serii (w szczególności przykuła me oczy „Puszysta owca”) i zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Ilustracja wykonana metodą kolażu, naprawdę inteligentnie (dobór komponentów!) z dużym wyczuciem dziecięcych potrzeb estetycznych może się naprawdę BARDZO podobać.

Potem, niestety, zacząłem czytać. I to był błąd:

Kaziu, tak się zwał hodowca

Każda za nim poszła

Owca

On o stadko umiał dbać

Gotów był im wszystko dać

Czterolistne koniczyny, caaaaałe łąki

Świeżej trawy –

To gospodarz był łaskawy.

Właśnie na tym polega wyzwanie książki obrazkowej autorskiej.... Trzeba umieć rysować (malować, kleić, kolażyć , cokolwiek!) ORAZ umieć pisać składnie. Magdalena Wierzbowiecka ma rękę tylko do czynności pierwszego typu. Nie powinna pisać. W każdym razie wierszyków.

Konkluzja nie może być tu jednak jednoznaczna: warto przedrzeć się przez ... „wierszyki”, morał jest słuszny (potrzeba dzielenia się), ilustracje więcej niż interesujące, bardzo ciekawe rzeczy (także do użytku dydaktycznego) dzieją się w typografii, stanowiącej integralną część wyrazu artystycznego. Na końcu (bo to edukacyjna Zielona Sowa przecie!) pojawia się komponent „aktywnościowy”: rysowanie, wklejanie, zagadki, przygotowanie zakładki.

Warto chyba!

Aha, jeszcze coś: tytuł serii - "Perełki mądrości" jest... odważny :-)

Szancer za granicą (?) doceniony

2009-11-19T11:38:00.001-08:00

Kolejne bardzo ciekawe miejsce w sieci, warte zajrzenia: blog A Journey Round My Skull.

Autor(ka) przedstawia swoje zainteresowania frapująco: "UNHEALTHY BOOK FETISHISM FROM A READER, COLLECTOR, AND AMATEUR HISTORIAN OF FORGOTTEN LITERATURE." RECENT OBSESSIONS: ILLUSTRATION AND GRAPHIC DESIGN.

Z pewnością ma dobry gust skoro zainteresował(a) się ilustracjami Szancera oraz we wcześniejszym poście polskim "cover design" ( jak to będzie po polsku? grafika okładkową? sztuka okładki ? ) z lat '70.

Miłe i krzepiące.

Nominacje do nagrody PS IBBY "Książka roku"

2009-11-15T09:02:00.000-08:00

Jury literackie w składzie: Ewa Gruda, Joanna Papuzińska-Beksiak (przewodnicząca), Danuta Świerczyńska-Jelonek nominowało do nagrody następujące utwory:

1. Zofia Beszczyńska: Lusterko z Futra (Media Rodzina)

2. Bohdan Butenko: Krulewna Śnieżka (Nasza Księgarnia)

3. Grzegorz Gortat: Szczury i wilki (Nasza Księgarnia)

4. Małgorzata Gutowska-Adamczyk: Wystarczy, że jesteś (Nasza Księgarnia)

5. Jacek Inglot: Eri i smok (Skrzat)

6. Roksana Jędrzejewska-Wróbel: Kosmita (Fundacja ING Bank Śląski)

7. Andrzej Maleszka: Magiczne drzewo. Czerwone krzesło (Znak)

8. Ewa Nowak: Bardzo biała wrona (Egmont)

9. Anna Onichimowska: O zwierzaku, którego nie było (Arkady)

10. Jacek Podsiadło: Czerwona kartka dla Sprężyny (Nasza Księgarnia)

11. Krystyna Siesicka: Zatrzymaj echo (Akapit Press)

12.Barbara Stenka: Akcja „Chłopaki” (Nasza Księgarnia)

13. Małgorzata Strzałkowska: Zielony i Nikt (Bajka)

14. Wojciech Widłak: Opowieści do poduszki (Media Rodzina)

15. Rafał Witek: Julka Kulka, Fioletka i ja (Bajka)

Jury graficzne w składzie: Dorota Łoskot-Cichocka, Joanna Olech (przewodnicząca), Maria Ryll nominowało do nagrody następujące osoby:

1. Ignacy Czwartos za ilustracje do książki Lądowanie rinowirusów. Przeziębienie Wojciecha Feleszki (Hokus-Pokus)

2. Agata Dudek za ilustracje do książki obrazowej Czy można dotknąć tęczy? z tekstem Przemysława Wechterowicza (Endo)

3. Piotr Fąfrowicz za ilustracje do książki Zielony i Nikt Małgorzaty Strzałkowskiej w opracowaniu graficznym Ewy Stiasny (Bajka)

4. Monika Hanulak za opracowanie graficzne książki Debata filozoficzna Królika z Dudkiem o Sprawiedliwości Leszka Kołakowskiego (Muchomor)

5. Marta Ignerska za ilustracje do książki Babcia robi na drutach Uri Orleva (Wytwórnia)

6. Marta Ignerska za ilustracje do książki Atlas świata. Afryka z tekstami Zofii Staneckiej, Kingi Preibisz-Wala i Marii Deskur (LektorKlett)

7. Ewa Kozyra-Pawlak za ilustracje do Księżniczki na ziarnku grochu Andersena (Media Rodzina)

8. Ewa Kozyra-Pawlak i Paweł Pawlak za Mój pierwszy atlas świata z tekstami Marii Deskur (LektorKlett)

9. Daniel de Latour za ilustracje do książki Wyprawa do kraju księcia Marginała Henryka Bardijewskiego (Stentor. Kora)

10. Lucyna Legut za książkę autorską Trzy bajki (Prószyński i S-ka)

11. Paweł Pawlak za ilustracje i projekt graficzny książki Podręczny NIEporadnik. Do czego nie służy młotek z tekstem Wojciecha Widłaka (Czerwony Konik)

12. Ewa Stiasny za ilustracje i opracowanie graficzne książki Tydzień Konstancji Olgi Masiuk (Dwie Siostry)

13. Elżbieta Wasiuczyńska za ilustracje do Królowej Śniegu Andersena (Media Rodzina)

14. Elżbieta Wasiuczyńska za książkę autorską Mój pierwszy alfabet w opracowaniu graficznym Doroty Nowackiej (LektorKlett)

15. Aleksandra Woldańska za ilustracje do książki Mrówka wychodzi za mąż z tekstem Przemysława Wechterowicza (Czerwony Konik)

* Nie wspieram marketingowo Merlina. Po prostu najszybciej udało się znaleźć ich linki do opisów książek :-)

Czytam sobie... Jacek Dukaj „Wroniec”

2009-11-14T06:24:00.001-08:00

Książkę przeczytałem zwabiony recenzjami w „Gazecie Wyborczej”, przeczytałem szybko (być może za szybko ?), jednym tchem, w jeden wieczór.

Rzecz jest dla mnie absolutnie fascynująca, co nie oznacza jednak, że gotów jestem przed pracą Jacka Dukaja klękać! Na pewno jest to perełka sztuki edytorskiej: książka została opublikowana przez Wydawnictwo Literackie niezwykle starannie. A staranność była bardzo wskazana: utwór jest zaopatrzony w bogatą sferę ikoniczną. Tak ! Wiem ilu czytelników (jesteście tam w ogóle?) westchnie teraz i złym słowem w piszącego te słowa rzuci! Że pretensjonalnie pisze i się wymądrza. Spieszę z wyjaśnieniem: obrazy Jakuba Jabłońskiego są czymś znacznie więcej niż tradycyjnie rozumianą „ilustracją”. Opatrzenie ich tym określeniem byłoby krzywdą wyrządzoną – moim zdaniem – pełnoprawnemu współautorowi tej książki. Przy okazji Wrońca zachodzi bowiem podobna sytuacja jak w książkach obrazkowych: obraz i tekst uzupełniają się, wchodzą w różne zawiłe relacje, tworzą jedność nierozerwalną...

Obu więc autorom udało się wspólnie pokazać stan wojenny w sposób niezwykle dojmujący. Udało się baśni objąć i unaocznić to wszystko, czego zapewne nigdy by nie osiągnęło zwierciadło spacerujące po szarym gościńcu grudniowej nocy roku 1981. Bo opowieść obu autorów to klasyczna baśń przecie! Czytelnik Proppa czy J. Papuzińskiej znajdzie tu wszystkie komponenty, chwyty charakterystyczne dla fabuły, struktury narracyjnej i świata przedstawionego baśni. Zresztą po co sięgać do literatury naukowej? Każdy, kto zna klasyczne bajki ludowe zorientuje się w jakim gatunku literackim jest zakorzeniona opowieść o Adasiu, co tatusia swego, przez złego Wrońca ukradzionego szukał. Dukaj w kilku momentach wyraźnie snuje swą opowieść głosem klasycznego bajarza...

Wiele można by było o Wrońcu napisać, zbyt wiele jak na notkę blogową. Więc będzie tylko o sprawach wybranych:

O tym, że chyba jednak nie udało się wpasować wymaganego baśniowego happy endu do struktury opowieści o „nocy grudniowej” i w efekcie Wroniec zamyka się bełkotliwie i niejasno.... Ja przynajmniej z tym zakończeniem nie bardzo sobie radzę;

O tym, że ze smutkiem znalazłem w książce ślady nielubianego przeze mnie projektu IV Rzeczpospolitej (np. sugestia, że w głębokich podziemiach siedziby Wrońca drogi Członków i Pozycjonistów dziwnie się mieszały i wspólne były. Mnie to pobrzmiewa jak preludium do pieśni żałosnej o „zdradzie w Magdalence”);

O tym, że jest to nie tylko baśń , ale i z ducha Orwella mroczna podróż do jądra ciemności czy kresu nocy... Zakończenie właśnie stamtąd;

O tym, że nigdy wcześniej nie zetknąłem się z tak dojmującą wizją rzeczywistości codziennej tamtego czasu, z wizją tak boleśnie apelującą do tego co trzymam w moich niemiłych wspomnieniach);

I o tym na koniec, że książka nie jest dla dzieci młodszych. Może licealista po kursie historii współczesnej da sobie radę?

Dla dorosłych, szczególnie tych, których PESEL zaczyna się poniżej liczby 66: lektura obowiązkowa!

rocznicowo!

2009-11-10T11:00:00.001-08:00

Raymond Depardon - Berlin Ouest, 1962 , via liquidnight

aż trudno uwierzyć....

2009-10-27T14:18:00.000-07:00

aż trudno uwierzyć, ŻE TO NAPRAWDĘ ONI!

i jak tu nie lubić reklam...

2009-10-22T14:16:00.001-07:00

Kot w butach w stylu holenderskim by Eugenio Recuenco

warto rzecz zobaczyć w pełnej krasie: tutaj

słucham sobie i oglądam ,,, Neil Gaiman: "Blueberry Girl"

2009-10-18T02:34:00.000-07:00

Book trailer* do książki obrazkowej Neila Gaimana: do trochę bardziej mrocznych klimatów przyzwyczaił nas autor Koraliny i Wilków w ścianach .
Ale rzecz jest sporej urody i warto posłuchać i popatrzeć....

* znalezione w kolejnym internetowym klaserze dedykowanym książce dziecięcej

Czytam sobie ... Marcus Zusak „Posłaniec”

2009-10-17T10:19:00.000-07:00

Dziwne było moje czytanie tej książki: pamiętając Złodziejkę książek odczuwałem silną potrzebę kontynuacji znajmości z Markusem Zusakiem. Jednak pierwsze próby lektury, pierwsze strony były mało zachęcające... Zanosiło się, że książka utknie w stosie niepowodzeń czytelniczych. Zwłaszcza bohaterowie Posłańca nie wydają się początkowo zasługiwać na bliższe poznanie. Są antypatyczni; apatyczni, leniwi i jacyś tacy.... przybrudzeni. Młodzi ludzie, koło dwudziestki mieszkają w slamsie małego australijskiego miasta, spędzając czas na trwaniu, urozmaiconym prostymi rozrywkami; karty , piwo czy tanie wino, gadanie o niczym. Są albo bezrobotni albo wykonują najmniej angażujące prace. No, nudna jest ta książka na początku! I irytująca. Nawet pojawienie się anonsowanych w zapowiedziach i reklamach „zadań”, które narrator otrzymuje w postaci adresów zapisanych na kartach do gry jakoś początkowo nie nadaje Posłańcowi dynamiki... Później jednak jest coraz smaczniej. Każde kolejne zadanie mocniej ubarwia powieść, nadaje jej nowych wymiarów i sensów. Za każdym adresem zapisanym (albo zaszyfrowanym na karcie) stoją bowiem niezwykłe, smutne, tragiczne, piękne historie Historie ludzi w ten czy w inny sposób pokonanych przez życie, przez los. Los, który – jak głosi znane powiedzenie - rozdaje różne karty!

Powieść Zusaka po części jest o tym, że często karta, która może początkowo wydawać się blotką w rzeczywistości okazuje się być asem. Działania głównego bohatera dalekie są od heroizmu, przeciwnie: są żenująco małe i skromne. Ich efekty zaś: ogromne ! Zusak pokazuje jak mało czasami trzeba by naprawić i poprawić świat. Podarowanie pustego pudełka po butach... kupienie loda.... obdarowanie kompletem lampek choinkowych.

Posłaniec jest też o tym samym co - toutes proportions gardées – Władca pierścieni: każdy, nawet najmniejszy, najsłabszy, najnędzniejszy posiada w sobie moc sprawczą do największego czynu: niesienia dobra!

Posłaniec jest wreszcie też o tym, że takie czyny zbawiają także samego ... no własnie: posłańca! Taksówkarz Ed realizując polecenia nieznanego zleceniodawcy (Boga ? Losu?) jest nie tylko dobrą kartą dla ludzi, do których przybywa. W ostatecznym rozliczeniu sam zyskuje oświecenie i dobre życie. Pod koniec lektury czytelnik wybaczy Zusakowi początkowe strony powieści. Taka ekspozycja była konieczna, aby dojmująco pokazać punkt, w którym Ed taksówkarz ugrzązł.

Zusak prowadzi narrację prostym językiem i stylem, w patos - owszem - wpada, ale umie go złamać gorzkim nieraz poczuciem humoru. Umie też wzruszać, och, umie!

Bo to bardzo wzruszająca literatura. Pewnie niekoniecznie genialna powieść: Zusak serwuje czytelnikowi trochę tanich sztuczek i znanych zagrywek (takich co dają efekt cebulowy), przewidywalność rozwoju wypadków jest duża. Złośliwi mogliby powiedzieć, że przy lekturze przypominają się terapeutyczne Balsamy dla duszy. Cóż, jeśli nawet ...

Jestem gotów powyższe Posłańcowi wybaczyć: to jedna z tych książek, po których przeczytaniu jest przyjemniej na duszy a i nadziei w sercu więcej mieszka.

Tylko nie bardzo wiem, kto ją będzie czytał... Rzecz nie jest dla dzieci, nawet tych starszych, bo to i za duzo brutalizmów i wódy i seksu. A i doświadczenia własne jakieś by się przydały, dzięki którym można opowieść Zusaka pojąć w pełni i uwewnętrznić. Ja bym Posłańca polecał 15-18 latkom z liceów (angielskie określenie young adults wyjątkowo tu pasuje!). Chłopcy może mniej się będą chcieli wzruszać, ale dziewczynom na pewno się spodoba.

złodziej czasu

2009-10-13T15:29:00.000-07:00

Będąc uzależnionym od grzebania w internecie trafiłem na zadziwiający fotoblog liquidnight . Jest to rodzaj internetowego klasera - osoby znające "soup" czy "tumblr" wiedzą o czym piszę - zapełnionego obrazami, fotografiami fascynującymi, bardzo niepokojącymi, niekiedy nieomalże perwersyjnymi (bez przesady jednak!!!!) . Wspominam o tym blogu bo .... w dużej mierze związany jest własnie z przedstawieniami dziecka i dzieciństwa . Całkiem sporo można tam znaleźć niezwykłych ilustracji do literatury dla dzieci: tych klasycznych (Rackham!), ale i nowoczesnych (mój ulubiony Shaun Tan).

Chcących odwiedzić ostrzegam wszakże, że nie jest to blog przeznaczony dla dzieci.

Ostrzegam również, że potrafi zjeść sporo czasu :-(

Ilustracja z "Red Tree" Shauna Tana “Darkness overcomes you”, oil and acrylic on paper

zagadka

2009-10-11T06:58:00.001-07:00

Co łączy ten post z poprzednim, no co?

lubiany cytat

2009-10-10T12:24:00.000-07:00

obiecujący debiut

2009-10-07T13:26:00.000-07:00

Z przyjemnością znalazłem w dzisiejszym serwisie Biblioteki Analiz info o debiucie na rynku książek nowej oficyny wydawniczej: Wydawnictwa Bajka.

Będąc (niestety) trochę ostatnio z dala od dziec.litu nie słyszałem o jej powstawaniu.

A przecież w ramach Bajki działają redaktorzy, autorzy i ilustratorzy doskonale znani na rynku, głównie z kręgu "poprzedniego" Świerszczyka, z Piotrem Rychelem na czele.

W katalogu na stronie wydawnictwa tytuły przeznaczone raczej dla młodszej części publiczności czytelniczej (niektóre mają cieszyć obywateli, którzy skończyli dopiero 18 miesiąc życia) sygnowane przez Ewę Marię Letki, Małgorzatę Strzałkowską, Melanię Kapelusz...

Powodzenia Bajko!

jak wiadomo Amerykanie to barbarzyńcy i nieuki....

2009-09-15T11:14:00.000-07:00

skoro nie piszę to chociaż obrazek ładny wkleję.....

2009-09-13T11:31:00.000-07:00

pingwiny nadchodzą.....

2009-08-31T02:10:00.000-07:00

Wkrótce w PL księgarniach pojawi się słynna książka o ...hmmm.... pingwinach.
Przez jakiś czas (wakacje!) nie obserwowałem mediów , nie znam przedwstępnych reakcji na ten fakt.
Ale bardzo jestem ciekaw co będzie słychać PO publikacji!

od czapy 2, czyli damy radę!

2009-08-03T13:20:00.000-07:00

Wakacje i moje refleksje (?) na temat dziec.litu zamierają.
Nie mogę się jednak powstrzymać od podzielenia się w miarę radosną konstatacją natury ogólnej ("od czapy").
Byłem na wyjeździe z moimi studentami i po raz kolejny uderzyła mnie niesłychanie miła zmiana wykrzyknikowa. Oto w tzw. moich czasach studenckich na każdą propozycję wykonania czegokolwiek odzewem było westchnienie" "eeee, nie warto. I tak nic z tego nie wyjdzie". Taki głos jak z "Indyka" Mrożka...

"Ta dzisiejsza młodzież" uwielbia w podobnej sytuacji zaryczeć "damy radęęęęę"!!!! Oczywiście, zwykle chodzi o gotowość do wypicia kolejnych 100 piw. Ale czasami także o inne rzeczy. Nawet często chodzi o inne rzeczy.

Takie zawołanie bojowe... Jakieś takie niepolskie, nie nasze! Przecież wiadomo, że nie damy rady. Że może być tylko gorzej. A kto mówi, że będzie lepiej to głupiec albo prowokator. Wyrodziło się młode pokolenie z polskiej tradycji. Za dużo jeżdżą po świecie.

niedzielny spacer z psem w lesie

2009-06-28T12:07:00.000-07:00

Psa zdefiniuję jednym słowem.

Pies jest stworzeniem uczuciowem.

Wiem też z doświadczeń - własnych, owszem,

Pies mokry jest najuczuciowszem.

— Ogden Nash / Stanisław Barańczak

z ostatniej wizyty z księgarni...

2009-06-13T14:06:00.000-07:00

Nawet jeszcze dokładnie nie przeczytałem: ani Lusterka z futra (Z. Beszczyńska) ani Mrówka wychodzi za mąż (P. Wechterowicz) ani Zakochanej Akiko (A. Guillope). Ale jakieś ładne mi się wydały i okładki zamieszczam. Na pewno do nich wrócę!

z cyklu "znani i lubiani czytają Harry Pottera"...

2009-06-13T08:45:00.000-07:00

Czytam sobie:... Kirsten Boie „To nie Chicago”

2009-06-11T11:25:00.001-07:00

Przerażająca książka. Z tego samego typu co Czekoladowa Wojna Cormiera czy Władca much Goldinga. Książka o tym, ze ludzie mogą być bardzo źli. Bez przyczyny. Ich istnienie udowadnia egzystencje szatana, czy też właśnie Belzebuba „władcy much”. Niklas, trzynastoletni bohater powieści Boie pada ofiara prześladowania ze strony swojego nowego kolegi z klasy, osobnika cokolwiek demonicznego: inteligentnego i czerpiącego ogromną przyjemność z owego udręczania. Karl, chłopak z dobrego domu, manipuluje ludźmi, wykorzystuje bezgraniczne zaufanie swoich rodziców, ustawia grupę kolegów, która zapewnia mu alibi i nietykalność w dręczycielskiej działalności. Kradnie sprzęt elektroniczny, upokarza, bije, doprowadza do sytuacji, w której Niklas jest kompletnie zaszczuty i do tego posądzany przez wszystkich o bycie kłamcą. Rodzice ofiary są bezradni, bezradna wobec „niewielkiej szkodliwości” jest policja, nauczycielce brakuje podstawowego instynktu czy też doświadczenia pozwalającego pomóc terroryzowanemu chłopcu.

Autorka misternie przygotowała warunki rozwoju fabuły (napina zresztą trochę przy tym cięciwę prawdopodobieństwa), tak aby wszystkie karty atutowe znalazły się w rękach łobuza. Pomimo pozornie otwartego zakończenia powieści czytelnikowi nie pozostawia się żadnych złudzeń co do tego, że zło nie zostanie ukarane.

Myślę sobie, że to nie jest powieść do samodzielnego czytania. Nie znajdzie w niej pocieszenia ofiara szkolnej przemocy. Przeciwnie – czytelnik z tego rodzaju kłopotami zamknie To nie Chicago w przekonaniu, że jest ostatecznie skazany i znikąd nadziei. W tym kontekście książka jest zdecydowanie „antyterapeutyczna”!

Jedyna (tak!) wartość powieści To nie Chicago może się zrealizować w trakcie publicznych debat w klasie szkolnej lub w trakcie intymnych dyskusji z rodzicami. Kto popełnił błąd? Co należałoby zrobić? Co Ty byś zrobił? Co ja bym zrobił? Czytanie tej powieści, wspólne odpowiadanie na takie pytania być może pozwoli przygotować się na zło. Oby nie nadeszło.

od czapy zupełnie, ale prawie rocznicowo..

2009-06-08T09:34:00.000-07:00

Jestem jednym z tych, którzy gotowi są w ekstazie świętować 4 czerwca. Czerwoni w jakiejś mierze ukradli mi najładniejszy kawałek życia, lata 1981-1989. Koniec szkoły średniej, całe studia spędzone we wstrętnej, beznadziejnej szarzyźnie...

A jednak jest jeden, malutki, drobniutki aspekt tamtych czasów za którym tęsknię. Wchodziłem do - owszem! - burej i brudnej kawiarni i zamawiałem ... kawę. KROPKA. Kawę!

W ostatnich latach musiałem bowiem zrezygnować z picia mego ulubionego napoju w miejscach publicznych. Kiedy prosze o "kawę" jestem zasypywany gradem nonsensownych pytań: "latte? machiato? espresso? cafe americano? Przedłużone? Mlekiem przedłużone czy wodą przedłużone? Orzechowa? Czy może etiopska? może mocca orzechowa? Capuccino? Z czekoladą? cynamonem? Posypać mielonymi orzeszkami z drzewa dupu-dupu? A może tymi prażonymi na miedzianej patelni, na której wcześniej prażono banany?"

A ja chce po prostu kawę z ekspressu.W objętości: kubek. Próba wytłumaczenia o co mi chodzi kończy się nieodmiennie otrzymaniem naparstka z czarną smołą. Spozywam go przez ... gulp... 1,5 sekundy. I czuję się dość głupio, bo nie wiem czy mam zamawiać dalej, czy iść? Kiedyś, w dobrych czasach, paliłem papierosy, co jakoś usprawiedliwiało pozostanie w kawiarni, ale teraz...

A tak serio: kocham ten problem. Za każdym razem, kiedy łykam obelżywe odpowiedzi na grad w/w nonsensownych pytań i tak w środku się cieszę.

Nudziarstwo czyli zmierzch dzieciństwa

2009-06-06T12:32:00.000-07:00

Zdarzyło mi się coś paskudnego: nie mogę sobie przypomnieć nazwiska autora ani tytułu publikacji, która chodziła mi po głowie przy czytaniu dyskusji na brombowym forum...

Oto autor ten twierdził, że stosunek do dzieciństwa zatoczył rodzaj koła: do końca XIX wieku dziecko było traktowane jako taki niepełny dorosły, rodzaj larwy. Dzieciństwo zaś jako stan, który trzeba przetrwać i wyjść z niego, aby jak najszybciej wejść we właściwą, w pełni człowieczą postać. Przełom XIX i XX stulecia i głównie recepcja koncepcji Freuda odnajdujących w dzieciństwie immanentną wartość zmieniły tę sytuację. Dziecko przestało być jedynie przedmiotem działań pedagogicznym, „upodmiotowiło się”, dzieciństwu przyznano wartość i prawo do celebrowania, uznano je za jeden z oddzielnych, pełnoprawnych – więcej!- wyjątkowo kreatywnych okresów w życiu. Pojawił się koncept dziecka- naturalnego artysty, jak również inny: artysty - wiecznego dziecka. Helen Key obwieściła wiek XX jako stulecie dziecka...

Autor eseju, którego nazwiska nie mogę sobie przypomnieć (pomocy!) twierdzi, że na progu wieku XXI mamy do czynienia ze specyficznym powrotem do koncepcji dzieciństwa sprzed przełomu modernistycznego.

Objawem takiego powrotu miałoby być na przykład likwidowanie stref tabu, które przecież także w jakiś sposób wyznaczały granice dzieciństwa. Z dzieckiem należy rozmawiać jak z dorosłym! Niczego nie ukrywać. Przebojem kultury masowej są produkty cross over – do oglądania/użytkowania przez wszystkich, bez względu na wiek (vide: „Shrek”). Ekrany i strony bulwarówek zaludniają dziecięco-dorośli celebryci (jak ongiś Macaulay Culkin czy obecnie aktorzy z HP czy High School Musical).

Na poznańskim Biennale Sztuka Dla Dziecka byłem świadkiem znamiennej dyskusji: rozprawiano nad postulatem zaniechania użytkowania tego małego "dla". "Sztuka z dzieckiem" - taka formuła na dziś i na jutro jest proponowana. Jak łatwo dostrzec pomysł ten zrównuje dziecko i dorosłego. Paradoksalnie idzie więc w kierunku konstatowanym przez tezę autora którego nazwiska nie moge sobie przypomnieć (co za wstyd!).

Teza pewnie ryzykowna i trudna do obronienia, ale przypomina mi się kiedy czytam o tym, że książka ma być „obrazowa” a nie „obrazkowa”, dzieciom należy pokazywać „niedźwiedzia” a nie uwłaczającego ich sprawności intelektualnej i upupiającego je „misia”. Teksty i ilustracje książek nie muszą być przystosowane do potrzeb dziecka (bo to dla nich obraźliwe), nie mają bawić, podobać się, lecz mają stanowić wyzwanie i edukować, konfrontować z trendami sztuki współczesnej. Wraca więc natrętny dydaktyzm, przychodzi w wyrafinowanej formie, przybywa ze strony najbardziej zaskakującej: ze środowisk artystycznych... Zresztą czy zaskakującej?

Przekleństwem przyświecającym temu powrotowi do konceptu dzieciństwa wtłaczanego w dorosłość jest powtarzana do mdłości dyrektywa, że dla dzieci należy pisać jak dla dorosłych tylko lepiej! Sądzę, że dla dzieci należy pisać/ilustrować jak dla dzieci i jak najlepiej....

Tak strasznie często z dyskusji (tak literatów jak i artystów grafików) przebija przedziwne, choć niezwerbalizowane przekonanie, że nie ma czegoś takiego jak wyznaczniki twórczości DLA DZIECI. Wraca koncept, że najlepsze rzeczy dla dzieci to te, które są już prawie ... dla dorosłych! To jest największy komplement współczesnego recenzenta: „książka będzie się podobać dorosłym czytelnikom”. Książki takie jak „Kotka Brygidy” Rudniańskiej (powieść, która moim zdaniem dla dzieci nie jest wcale!) są w takim ujęciu najpiękniejsze i najbardziej fetowane przez „dziecięcą” krytykę literacką.

A dlaczego to bogato ilustrowana książka dla dzieci, z interesującymi relacjami pomiędzy tekstem a obrazem nie może być "obrazkowa"? (na marginesie przypomina mi się „Idzie skacząc po górach”, gdzie można znaleźć świadectwo, że bohema malarska w latach ’60 mówiła czule o swoich płótnach „obrazki”). Co w tym złego ? Poza tym, że wtłacza ARTYSTĘ do zawstydzającego getta tworzących dla ... brrrr... dzieci !

Z literaturą dziecięcą NA CAŁE ŻYCIE :-)

2009-06-06T09:05:00.000-07:00

Konferencja „Europejska sztuka ilustracji. Animaliter”

2009-05-31T08:13:00.000-07:00

Z niejakim opóźnieniem wspominam w "norze" o konferencji, w której miałem honor uczestniczyć (momentami, niestety, dość czynnie).

Bardzo ciekawa i ważna impreza! Za mojej pamięci nie było w Warszawie tak bogatej w nazwiska konferencji "ilustratorskiej". Udział wzięli (min.): "... znani graficy m.in. Grażka Lange, Iwona Chmielewska, Guillaume Dege (Francja), wydawcy m.in. Magdalena Kłos i Angela Rotaru (Rumunia), ilustratorki działające na rzecz poprawy jakości książki dziecięcej: Krystyna Lipka-Sztarbałło i Anna Machwic-Adamkiewicz, a także psycholog Joanna Rajchert ". Chwała Wydziałowi Kultury Miasta Stołecznego oraz Paniom Agnieszce Grunwald i Annie Kilian, które to wydarzenie zrealizowały.

Nadmienić tu należy, że konferencja była fragmentem szerszych działań (wystawy, wystawy!).

Ciekawe wątki:

- wystąpienie Pani wiceburmistrz Strasbourga. Bardzo ładna, .... znaczy: bardzo ładne :-)

- porównanie sytuacji "ilustracyjno-ksiązkowej" Polska - Rumunia: uderzające podobieństwo procesów i zdarzeń;

- sytuacja młodych ilustratorów we Francji (o której nasi ilustratorzy zwykle mówią jak o swojej Ziemi Obiecanej) - zaskakująco podobna do naszej! Brak zamówień i żenujące warunki płacy, każące zastosować słowo "wyzysk". Ciekawa, zgrabna, dowcipna, wyzywająca, w najlepszym znaczeniu francuska prezentacja Guillaume Dege;

- bardzo ciekawe prezentacje G. Lange i I. Chmielewskiej. Trochę rozczarowujace, jeżeli odnieść do zapowiadanych tytułów (Gdy tekst pokazuje a obraz opowiada. O książkach, które traktują dziecko poważnie (Iwona Chmielewska, Skąd się biorą książki dla dzieci? Grażka Lange). Same w sobie jednak niezwykle ciekawe. Artystki po prostu zatrzymały się jedynie na przykładach, które są im najbliższe - tych zaczerpniętych z własnej twórczości. Szczególnie prezentacja książek pierwszej ilustratorki zrobiła na mnie mocne wrażenie. Taka .... książka medytacyjna. Książki Chmielewskiej, które zostana (zostały) opublikowane w Korei są naprawdę piękne i mądre. Opowieść G. Lange odnosząca się do jej inspiracji i korzeni artystycznych została, niestety, zrujnowana przez komputer (wszyscy artyści jak jeden mąż używają do swych prezentacji .pdf. Z oczywistym rezultatem: obrazki otwierają im się w dowolnej, zaskakującej kolejności albo nie otwieraja się wcale. Która to już konfa z takimi "efektami"! Skąd to obrzydzenie do .ppt ??????);

- niesłychanie porządna, rzetelna i bogata pod wzgledem informacyjnym prezentacja Marysi Ryll dotycząca głównie internetowego życia ksiązki dziecięcej, ale także klubo-księgarni promujacych nieszablonowe, innowacyjne książki dziecięce. Mam nadzieję, że w jakiejś postaci ta prezentacja zostanie opublikowana.

- zaskakująco "mało wnosząca" prezentacja K. Lipki-Sztarbałło o nagrodach: sucha, historyczna (!!!!), zatrzymująca się tam, gdzie - moim zdaniem - mogłaby sie zacząć dyskusja.

- dyskusja nad nagrodami ilustratorskimi: wystąpiłem w roli nudziarskiego "głosu przewidywalnego" (Anna Brzezińska), piszcząc, że artyści zabawiają sie we wręczanie samym sobie nagród za obrazki, które tylko im sie podobają i które robią dla swoich kolegów, nie dla dzieci. Z satysfakcją usłyszałem krzyk (G. Lange?) "zabrac mu mikrofon". Sam oddałem! Ale w kuluarach i tak zanudzałem tezą, że nasi dzielni "tuwimowi" graficy zdradzili nasze dzieci: swoimi odrzucającymi dziełami i skazują je na kicz pseudodisnejowski.

- Notabene ciekawy jestem co sądzi dzisiaj mój ongisiejszy oponent z dyskusji w "norze", którego 3 (trzy!!!!) świetne, prześliczne mainstreamowe książki zostały prawie całkowicie pominięte w nagrodach przyznanych tym "innowacyjnym"...

Nieciekawe wątki:

- prowadzenie przeze mnie dyskusji na zakończenie. Przepraszam wszystkich. Szczególnie żenująca była angielszczyzna ma. Ugh :-(

Czytam sobie .... Suzanne Collins „Igrzyska Śmierci”

2009-05-30T09:55:00.000-07:00

Książka Collins weszła na rynek z bardzo mocnym i ciekawym wsparciem promocyjnym. Wydawca (Media Rodzina) min. przygotował naprawdę wart obejrzenia book trailer i bardzo interesującą stronę w stylu 2.0. Kiedy dodatkowo egzemplarz dotarł do mnie z rąk Mistrzyni zabrałem się wiec do czytania. Wspomnieć tu bowiem trzeba, że – tak zasadniczo - młodzieżowe dystopie (czy jak kto woli: powieści w stylu dark future) nie przyciągają mnie jakoś szczególnie.

Igrzyska nie zmieniły bardzo tego stanu.... Pomysł jest taki: na ruinach USA wyrosło państwo Panem składające się z 12 dystryktów, ze stolicą w Kapitolu. Dla rozrywki, ku przestrodze i uciemiężeniu obywateli dystryktów co roku urządza się w stolicy Głodowe Igrzyska. Wylosowane (po dwoje z każdego dystryktu) nastolatki biją się do krwi ostatniej na gigantycznej arenie. Ich zmagania transmituje telewizja (takie reality show). Zwycięzca Igrzysk (bo zgodnie z oczekiwaniami zostaje przy życiu tylko jeden z walczących) do końca życia będzie opływać z chwałę, szczęście i dostatek. W zagłodzonych dystryktach znaczy to naprawdę bardzo wiele...

Znacie ? Znamy, znamy....

Dlaczego książka Collins średnio mnie zachwyca? Ano przede wszystkim dlatego, że autorka niepostrzeżenie wciąga młodego czytelnika w rolę widza reality show! Szybko realizuje obowiązkową daninę „patrzcie-jaki-straszny-rząd-co-każe-dzieciom-się-zabijać”, po czym dostarcza czytelnikowi rozrywki, opartej przede wszystkim na napiętym oczekiwaniu kto kogo i w jak okrutny sposób zabije! W jakiejś mierze Collins oferuje czytelnikowi właśnie taką rozrywkę jak zaplanował dla obywateli Panem totalitarny Rząd, o którym zresztą niewiele się dowiadujemy. Dużo ważniejsze są opisy strojów, broni i przygotowań do masakry. Bohaterowie nie buntują się przeciwko wpisaniu ich w socjotechniczne sztuczki! Bezkrytycznie akceptują konieczność „grania” pod publiczkę: otaczają ich doradcy, którzy troskliwie podpowiadają co powiedzieć, jak się zachować, aby pozyskać sponsorów, aby spodobać się publiczności. A młodociany gladiatorzy ze zrozumieniem i gorliwością wypełniają ich polecenia. Gorliwie stają się celebrytami... Nie ma tu buntu, próby ucieczki, rzucenia wyzwania diabolicznemu pomysłowi: młodzi bohaterowie właściwie bez większego oporu akceptują reguły Igrzysk. W opowieści o dzieciach - gladiatorach nie zaplanowano bowiem postaci Spartakusa!

Gladiatorzy... To pojęcie nie pada w powieści, ale oprócz charakteru „zawodów” wątków rzymskich jest sporo: imiona bohaterów, nazwa państwa Panem (Panem et circenses – okrzyk, który wznosiło rzymskie pospólstwo domagając się pożywienia i rozrywek), Kapitol stanowiący centrum władzy...

Rozbudowany wątek romansowy świadczy, że autorka również miała suflerów, którzy podszepnęli, że taką „zabijankę” będą – owszem - czytać chłopcy, ale zasadniczo w tej grupie wiekowej głównymi klientami księgarni i bibliotek są dziewczęta.

Powieść jest pierwszym tomem cyklu. Nie mam pojęcia co będzie w następnych: już przecież wiadomo kto wygrał Igrzyska! A może zwycięzcy bohaterowie zostaną „zaskoczeni” tym, że muszą raz jeszcze przejść przez Igrzyska, tylko takie zorganizowane: na większej arenie/na wyspie/pod ziemią/w latajacych balonach (niepotrzebne skreślić). Czytelnicy nie będą zaskoczeni, wołają - jak przed tysiącleciami: Panem et circenses. A Suzanne Collins już coś dla nich wymyśli!

Czerpanie inspiracji do pracy.....

2009-05-17T08:59:00.000-07:00

Dong dla ... "Złodziejki książek"

2009-05-17T01:39:00.000-07:00

W czwartek (14.05.2009) wręczono Donga, nagrodę Polskiej Sekcji IBBY. Główne trofea otrzymała Nasza Księgarnia za Złodziejkę Książek Marcusa Zusaka ( w obu kategoriach - Duży Dong i Mały Dong. Werdykt dorosłego, profesjonalnego jury był zgodny z tym ferowanym przez jury dziecięce!).

O książce pisałem wcześniej w zajęczej norze, a zdjęcie poniższe wyszperałem w internecie i w bardzo oczywisty sposób skojarzyłem i zamieszczam :-)

Warto dodać, że Złodziejka.... jest również nominowana do najważniejszej niemieckiej nagrody Deutscher Jugendliteraturpreis w kategorii nagrody jury dziecięcego.

pensjonarki i wampiry

2009-05-16T10:24:00.000-07:00

Wróciłem z Hanoweru z podróży służbowej; odwiedziłem tam kilka księgarni, nie znalazłem tego, czego szukałem (książki obrazkowej Petera Sissa "The Wall") , miałem za to okazję ocenić, że nowa moda w literaturze dla nastolatków (nastolatek?) znajduje się w pełnym rozkwicie! Jaka moda? Oczywiście: wampiryczno-szkolno-romansowa!
Tuż za drzwiami do największej hanowerskiej księgarni wita klienta rozległy stolik, na którym obok dzieł "matki" wamipirycznoerotycznego trendu (Meyer) spoczywa bogata oferta dzieł z inspiracji. Poniżej odpowiednie zdjęcia zamieszczam (marne, bo "telefoniczne"), ilustrujące stopień nowego zainteresowania NIEUMARŁYMI :-)

Moda pewnie potrwa niedługo, pokazuje jednak po raz kolejny, że efektowne hity księgarskie często powstają z miksowania gatunków. Tym razem święci tryumfy mieszanka wampiriady w stylu Annie Rice z powieścią dziewczyńską, z domieszką leciutkiej nutki szkolnej obyczajówki.

Szacunek dla książek

2009-05-13T01:59:00.000-07:00

Pani robi z książek FAJNE torebki.

Oglądam sobie... Shaun Tan "Przybysz"

2009-04-26T06:58:00.000-07:00

Przybysz to nie jest ksiązka dla dzieci. To nawet nie jest książka. Nie jest to chyba nawet komiks. Jako zdeklarowany wielbiciel Shauna Tana nie mogę sobie jednak odmówić podzielenia się w tym miejscu radością wynikającą z opublikowania pierwszej w Polsce (chyba?) jego pracy.

Przybysz to powieść graficzna, całkowicie pozbawiona tekstu. Opowiada o emigracji, o uciekaniu z jednego kraju do innego, przenoszeniu się z jednej kultury do innej. Oniryczna atmosfera emanująca z mozaiki sepiowych ilustracji i brak słów powodują, że nic w opowieści Tana nie jest oczywiste i jednoznaczne. Główny bohater musi wyjeżdżać ze swojego kraju. Czy ucieka przed prześladowaniami ? Czy wyrusza za chlebem? Złowrogi czarny ogon z zębatymi kolcami widoczny w okiennej perspektywie sugerowałby pewnie tę pierwszą przyczynę...

źródło: http://www.shauntan.net/books.html

Mężczyznę zostawia żonę i córkę i wyrusza do innego Kraju. Kraju gdzie wszystko jest INNE. Największe wrażenie w opowieści Tana budzi właśnie umiejętność pokazania tego, co w takich przenosinach najtrudniejsze – obcości. Mężczyzna przechodzi procedurę (widać tutaj reminiscencje nowojorskiej Ellis Island) imigracyjną i wkracza do miasta, które nie przypomina niczego, co znał wcześniej. Ludzie ubierają się OBCO, jedzą OBCE pokarmy, posługują się OBCYM, niezrozumiałym alfabetem. Tan wykreował kształty i obrazy obce chyba każdej istniejącej ludzkiej kulturze, prawdziwie kosmicznie obce!

źródło: http://www.shauntan.net/books.html

Tytułowy „przybysz” nie jest jednak pozostawiony samotnym – natyka się na innych sobie podobnych – ludzi, którzy wyciągają do niego rękę, pomagają, tłumaczą. Ludzi, którzy też niedawno przybyli do tego świata. Ludzi, którzy dzielą się z nim doświadczeniami niezbędnymi do życia, którzy opowiadają mu swoje wygnańcze historie. Jest w tej opowieści niezwykle silny ładunek optymizmu, wiary w człowieka, w dobry los, w rozpoczynanie wszystkiego od nowa. Wiary w łańcuszek dobra, przekazywanie nadziei. Na ostatniej planszy córka głównego bohatera (już sprowadzona do nowego kraju) pomaga na ulicy zagubionej i niepewnej świeżo przybyłej imigrantce...

A może nie mam racji ? Może to właśnie jest książka dla dzieci? Taka obowiązkowa? Po obejrzeniu pozornie skromnych, ale niezwykle ekspresyjnych ilustracji Przybysza zupełnie inaczej postrzega się – na przykład – Wietnamczyków, próbujących dzielnie, łamaną polszczyzną sprzedać „ciamciaka w cięciu ćmakach”. Maestria artystyczna Tana polega na tym, że pozwala czytelnikowi POCZUĆ co to znaczy znaleźć się w obcym kraju, gdzie wszystko jest obce i niezrozumiałe. Tak, jak pewnie to odczuwał ojciec Shauna Tana, kiedy przyjechał z Malezji do Australii.

Album Przybysz został opublikowany przez renomowane wydawnictwo komiksowe "Kultura gniewu" i podkreślić mocno trzeba, że został opublikowany niezwykle starannie. Za dość potworną cenę (79,90 PLN!) nabywca otrzymuje prawdziwe cacko edytorskie, tom dużej urody, z którym obcowanie daje prawie fizyczną przyjemność!

FYIO!

2009-04-25T02:10:00.000-07:00

Nagroda ALMA

2009-04-07T10:23:00.000-07:00

Wraca temat nagród. Zostały ogłoszone wyniki najpoważniejszej chyba światowej nagrody w dziedzinie literatury dzieciecej Astrid Lindgren Memorial Award (ALMA). Nagrodę w tym roku przyznano instytucji promującej literaturę dziecięcą: The Tamer Institute For Community Education, działającej na rzecz czytelnictwa małych Palestyńczyków ze strefy Gazy i Zachodniego Brzegu.
Cóż, zbożna działalność, ale wydaje mi się, że to organizacja bardziej kwalifikująca się do IBBY/Asahi Reading Award...

A przecież kandydatami do ALMY (żeby chociaż wspomnieć tych "ilustracyjnych") byli na przykład tacy giganci jak Kveta Pacovska czy Quentin Blake.... Wiązaliśmy też spore nadzieje z kandydaturą Pawła Pawlaka...

Nie mogę się coś oprzeć obawom, że ALMA zaczyna podążać śladami literackiej nagrody Nobla, poprawnej politycznie aż do bólu (i zdeprecjonowanej po takich wyskokach jak Elfriede Jelinek czy niesławny Dario Fo). Bardzo by było szkoda!

sztruvvelpeter.ru

2009-04-05T10:10:00.000-07:00

Pewne idee w ksiązkach dla dzieci są wiecznie żywe... Znalazłem w internecie ślady rosyjskiego życia tego szczególnego konceptu literatury dla najmłodszych, którego niedosiężnym wzorem jest Der Struwwelpeter Heinricha Hoffmanna.

Oto Пугалки для непослушных детей autorstwa M. Kotina:

Jeżeli nie myjesz zębów - niechybnie spotkasz straszną bestię:Jeżeli marudzisz przy jedzeniu: straszny pająk będzie się do ciebie skradał!A wszystko to w roku 1991, w nakładzie 200.000 egzemplarzy:

Całość dostępna np. tutaj.

***

Przy okazji znalazłem e-wersję polskiego Struwwelpetera (Złota Różdżka) z 1933 (Wydawnictwo Idzikowskiego). Bardzo warto zajrzeć na tę stronę!!!

Nagrody Caldecott i Newberry

2009-03-31T10:46:00.000-07:00

Pozytywne zmiany na polskim rynku książki dla dzieci są coraz bardziej oczywiste. Wydaje się, że szczęśliwie odchodzi w przeszłość czas kiedy nasi wydawcy kupowali w Bolonii jedynie prawa do książek, które nosiły takie śmieszne tytuły : "najtańsze", "dla-frajerów-z-dawnego-bloku-wschodniego", "już-nikt-nie-wydaje-takich-śmieci", "zostało-na-dnie-szafy", "błyszczy-bardzo-się-błyszczy" itp.

Bardzo więc przyjemnie kiedy na naszym rynku nareszcie ciekawe, ważne tytuły pojawiają się prawie równolegle z zachodnimi wydaniami.

Jeszcze przyjemniej, kiedy możemy dostać książki, które "przed chwilą" zostały nagrodzone. Te nieco mało rewelacyjne refleksje przyszły mi do głowy zaraz potem jak znalazłem ( z opóźnieniem, wstyd!) info, że Księga Cmentarna Neila Gaimana została uhonorowana 2009 Newberry Award (najbardziej prestiżowa amerykańska nagroda dla książki dla dzieci).

O Księdze... już pisałem warto więc wspomnieć o jeszcze jednym nagrodzonym tytule, który opublikowano u nas również bardzo szybko: Wynalazek Hugona Cabreta Briana Selznicka. Powieśc ta mieści się gatunkowo pomiedzy książką obrazkową a mało u nas znanym konceptem graphic novel (powieści w obrazkach).

Wynalazek.... chyba nie należy do moich ulubionych książek: składa się prawie z samych ilustracji, dość męczących w odbiorze, surowych, czarno białych, pracowicie przygotowanych w ołówku. I cała ta pracowitośc prowadzi opowieść niezwykle dziwnymi meandrami do dość trywialnego końca.

Na pewno jednak nie można powieści Selznicka odmówić rozmachu i tego co nasi graficy lubią najbardziej - INNOWACYJNOŚCI. Amerykańscy artyści lubią innowacyjność również i w efekcie Wynalazek.... otrzymał w 2008 bliźniaczą do Newberry nagrodę (nadawaną przez to same gremium) - Caldecott Award, nagrodę ilustracyjną.

Dobry ten Wynalazek... czy nie, bardzo jednak dobrze, że do nas dotarł wtedy kiedy należy, czyli szybko.

A że - mam takie wrażenie - został przez nabywców zignorowany, to już całkiem inna historia....

uwaga klasyk!

2009-03-29T07:53:00.000-07:00

Z bardzo sporym opóźnieniem ( ale jednak!) pojawia sie w Polsce jedna z najbardziej klasycznych zachodnich książek -zabawek: wydawnictwo Tatarak opublikowało kultową Bardzo głodną gąsienicę.

Książka Erica Carle'a została sprzedana w 20 milionach egzemplarzy i przetłumaczona na 27 języków. Dobrze, ze jest także i u nas. Niby nie są to jakies fajerwerki inżynierii papieru, ale rzecz urzeka prostotą.

Jak słyszałem wczoraj na walnym PS IBBY dojrzewa również szansa na Sendaka i Where the wild things are!

Ps. Pisząc powyższy post nie wiedziałem, ze "Gąsienica" ukazała się w Polsce już dawno temu, w 1998 roku. Teraz juz wiem. Tak, czy siak: długo jej nie było i dobrze że znowu jest!!!

obrazek nr 1

2009-03-29T07:44:00.001-07:00

dla podtrzymania

2009-02-11T13:18:00.000-08:00

Mało nad blogiem pracuję i bardzo mi wstyd. Dla podtrzymania tylko dwie małe rzeczy wstawię:

oraz metaironicznie:

"Ocalone królestwo" cd

2008-12-09T09:35:00.000-08:00

Miałem napisac więcej, ale cały dzień na konferencji przesiedziałem, a ładnie mnie ubiegł Piotr Dobrołęcki, który w wortalu wydawniczym Biblioteki Analiz Rynek książki opublikował relację, którą ja na chwałę tejże Biblioteki Analiz niniejszym "przedrukowuję":

„Ocalone królestwo. Twórczość dla dzieci. Perspektywy badawcze. Problemy animacji” to tytuł trzeciej konferencji poświęconej książce dla dzieci i młodzieży, jaką zorganizowali: Danuta Świerczyńska-Jelonek, Grzegorz Leszczyński i Michał Zając. Konferencja rozpoczęła się 8 grudnia i trwać będzie przez trzy dni. Jej bohaterką jest prof. Joanna Papuzińska, wielki autorytet naukowy w dziedzinie literatury dla dzieci, ale też i autorytet moralny nie tylko w środowisku badaczy literackich.
Pretekstem jest zbliżająca się siedemdziesiąta rocznica urodzin prof. Joanny Papuzińskiej, a także wydanie z tej okazji szczególnej księgi pamiątkowej noszącej taki sam tytuł jak i cała konferencja czyli „Ocalone królestwo”, a której podtytuł oddaje najlepiej jej charakter, gdyż brzmi: „Sztambuch Przyjaciół Profesor Joanny Papuzińskiej”. Wpisało się w ten sztambuch niemal siedemdziesięciu twórców bliskich jubilatce ofiarowując swoje utwory literackie, krytyczne czy plastyczne. Ponieważ jubilatka w swym środowisku często nazywana jest „Papugą”, wizerunek tego ptaka zdobi okładkę, a wewnątrz książki znaleźć można jeszcze wiele innych prac z papugami, będącym dziełem najwybitniejszych polskich ilustratorów. Redaktorami tomu są wspomniane trzy osoby organizujące konferencję, a opracowania graficznego jest Lidia Dańko. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, a jego dyrektor Janusz Nowicki osobiście wręczył pierwszy egzemplarz szacownej jubilatce.
W pierwszej części konferencji, która odbywa się w siedzibie Biblioteki Publicznej m. st. Warszawa – Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego przy ul. Koszykowej, odbył się „proces beatyfikacyjny” prof. Joanny Papuzińskiej, jak ironicznie stwierdził prowadzący spotkanie Grzegorz Leszczyński. W trakcie tego „procesu” jubilatka wysłuchała laudacji i przyjęła życzenia wraz z kwiatami i upominkami od organizatorów konferencji, przedstawicieli instytucji naukowych oraz licznych biblioteka z całego kraju.
- Wszyscy, którzy zorganizowali tę konferencję, czujemy się uczniami pani prof. Papuzińskiej – stwierdził Grzegorz Leszczyński, który pełni obecnie funkcję prodziekana Wydziału Polonistyki UW. Oficjalne, ale też bardzo osobiste życzenia złożyli: Sebastian Wierzbicki, wicedyrektor Biblioteki przy Koszykowej oraz prof. Alicja Siemak-Tylikowska, dziekan Wydziału Pedagogicznego UW, Dariusz Kuźmina, dyrektor Instytutu Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych na Wydziale Historycznym UW, Maria Kulik, prezes Polskiej Sekcji IBBY, prof. Alicja Baluchowa z Katedry Literatury dla Dzieci i Młodzieży UJ, a także przedstawiciele uniwersytetów w Szczecinie i we Wrocławiu.
Z okazji jubileuszu łódzkie wydawnictwo Literatura wznowiło pracę Joanny Papuzińskiej „Zatopione królestwo. O polskiej literaturze fantastycznej XX wieku dla dzieci i młodzieży”.
Konferencja będzie trwać do 10 grudnia. W ciągu trzech dni ma być wygłoszonych ponad 40 referatów poświęconych różnym aspektom literatury dziecięcej. W roli prelegentów wystąpią m.in. Małgorzata Musierowicz, Liliana Bardijewska, Zofia Beszczyńska, Wanda Chotomska, Grzegorz Kasdepke, Joanna Olech, Grzegorz Leszczyński i Piotr Matywiecki.
Organizatorami konferencji są: Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych, Wydział Pedagogiczny oraz Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego i Biblioteka Publiczna m. st. Warszawy i Biblioteka Główna Województwa Mazowieckiego."

Konferencja "Ocalone Królestwo"

2008-12-08T13:06:00.001-08:00

Wielkie swięto!
Trzydniowa konferencja dedykowana Pani Profesor Joannie Papuzińskiej: na razie wszystko trwa - wklejam więc tylko zdjęcia.
Dokładniejsza relacja później - na razie foty!

ocalone królestwo

Info o konferencji obok --->

byłem w księgarni....

2008-12-01T10:47:00.000-08:00

... Pierwszy raz po wakacjach poszedłem na trochę bardziej szczegółowe oglądanie półek.
Poniżej zamieszczam okładki co bardziej interesujących znalezisk ilustracyjnych.
Wystarczy kliknąć!

Od Znaleziska

Wiem, wiem: większa czesć ma juz ponad 5 miesiecy , ale cóż....

Zdecydowanie najważniejszy jest "Czerwony Kapturek". Obejrzałem go pobieżnie, ale powalił mnie całkowicie!
O autorce ilustracji:
"Květa Pacovská (ur. w 1928 roku w Pradze) - wybitna czeska graficzka, ilustratorka i autorka książek artystycznych. W jej twórczości techniki rysunkowe i malarskie współgrają z zaskakującymi kolażami, a tradycje estetyczne ilustracji książkowej łączą się z wpływami takich artystów, jak Wassily Kandinsky, Paul Klee i Joan Miró".
źródło
(o tyle ważne, że dwie ładne ilustracje można w nim zobaczyć!)

Dobra wiadomość!

2008-11-26T03:57:00.000-08:00

"Oficyny: Dwie Siostry, Ezop, Hokus Pokus, Mamika, Muchomor oraz Wytwórnia stworzyły wspólną platformę sprzedaży. Jednocześnie wszystkie zachowują odrębność kapitałową. Wydawnictwa chcą ze swoją ofertą wspólnie docierać do dystrybutorów, sieci księgarskich, księgarń indywidualnych oraz innych kanałów sprzedaży."

Rodzi się więc nadzieja, że dobra, niszowa książka dziecięca będzie bardziej dostępna!!! Dystrybucja zawsze była przecież wąskim gardłem dla tej grupy książek!

Cała informacja dostępna na rynek ksiązki.pl

Promocja księgarni, książki, głośnego czytania!

2008-11-23T12:45:00.000-08:00

Całkiem ładne, proste i zrobione zapewne niewielkim nakładem środków!

Czytam sobie: Sekretne życie Krasnali w Wielkich Kapeluszach, W. Widłak, P. Pawlak

2008-11-16T15:02:00.000-08:00

Sekretne życie Krasnali.... nie jest zapewne książeczką wybitną. Jest za to na pewno książeczką dużej, chociaż dyskretnej urody. Edytorski majstersztyk: wydawniczy pastisz edycji z przełomu wieków, sztucznie wytarta twarda oprawa, pokryta kopią bardzo charakterystycznej czarnej chropowatej tekturki, która z kolei w oryginalnych edycjach miała za zadanie udawać skórę... Do tego klasyczna, „tapetowa” wyklejka, do wytartej czerni trochę „starego złota” w kolorze okładkowej ilustracji i liternictwa. Krople, plamy (czy niekiedy nawet całe pasma) złota towarzyszą także delikatnej kresce trochę nietypowych (piórko?) ilustracji Pawła Pawlaka.
Opowiadania zebrane w tomiku są ciepłe, liryczne, wyciszone, trochę tajemnicze, niedomknięte: zostawiają czytelnikowi sporo miejsca dla zamyślenia. Kim są Krasnale w Wielkich Kapeluszach? Jeżeli nie jesteś czytelniku Wrocławianinem/Wrocławianką nie będziesz wiedział! Ale zapoznając się z opowieściami Wojciecha Widłaka szybko Krasnali polubisz. Może na pierwszy rzut oka nie są bardzo baśniowi, jednak szybko można się zorientować, że pochodzą ze świata innego niż nasz: mniej zagonionego, bardziej zaś nastawionego na refleksyjne przeżywanie.
A dla Wrocławian sprawa jest odrobinę mniej tajemnicza: Krasnale obsiadły fontannę przed tamtejszym Teatrem Lalek. Zaprojektował fontannę sam Paweł Pawlak. Książeczkę wydaną przez Format zapewne najlepiej się czyta w pogodne jesienne popołudnie, obserwując jej kamiennych bohaterów i słuchając szumu wody.

Dla Pawła Pawlaka nastał naprawdę dobry czas: w ciągu jednego roku tyle wspaniałych książek – Kot, który merdał ogonem, Chodzi, chodzi Baj po ścianie, Nocny Maciek, Sekretne życie Krasnali.... Ostatnie 3 tytuły zostały nominowane do nagrody Polskiej Sekcji IBBY a sam ilustrator otrzymał nominacje do prestiżowej międzynarodowej nagrody ALMA.
To chyba rok Pawlaka?!

A to fontanna i postaci w Wielkich Kapeluszach

Wernisaż: Ładecka & Łoskot Cichocka

2008-11-15T14:50:00.000-08:00

Galeria Cuda Na Kiju ostatecznie potwierdza swoje miejsce na mapie Dobrych Miejsc Ilustracji Dziecięcej. Dzisiejszy wernisaż (znowy byłem 20 minut!) był dedykowany pracom dwóch artystek: Anny Ładeckiej i Doroty Łoskot-Cichockiej.

Cóż : nie ukrywam - nie jest to moja ulubiona ilustracja. O ile jeszcze niektóre prace p. Doroty mają tę odrobinkę ciepła i magii, których szukam w ilustracji dla dzeci, o tyl prace p. Anny to ten nowoczesny minimalizm, którego zastosowania do ilustracji dziecięcej nie rozumiem zupełnie. Dla mnie zbyt zimny i wydumany.

Gościu miły - kliknij na plakat powyższy a zamieszczona pod spodem foto relacja z imprezy bedzie Ci dana!

czytam sobie... Gaiman "Księga Cmentarna"

2008-11-02T15:27:00.000-08:00

To książka akurat na okoliczność kalendarzową... Kiedy bowiem lepiej czytać „Księgę Cmentarną” Neila Gaimana niż na przełomie października i listopada?
Tarzan został wychowany przez małpy, Mowgli przez wilki (z niejaką pomocą pantery, niedźwiedzia i węża). Ale Nikt nie jest bohaterem wykreowanym przez starego, poczciwego Kiplinga: do życie powołał go mistrz mrocznych nastrojów, ojciec Sandmana i Koraliny. Nie może więc Nikt spodziewać się niczego zwykłego. Kiedy Tarzan i Mowgli tracili rodziców najbliżej było im do dżungli. Kiedy rodzice Nikta Owensa zostali zamordowani najkrótsza droga zaprowadziła malca na stary cmentarz. A tam już się nimi zajęli. Zajęli się zresztą nad podziw dobrze; staromodnie, nauczyli tego, co sami umieli. Przybrani rodzice Nikta są bardzo czuli i opiekuńczy, chociaż mają też pewne kłopotliwe braki. Na przykład ten, że już od dawna nie żyją. Główny mentor i opiekun Nikta też chyba nie należy do klasycznych dobrych wujków. Może nawet pije czasami krew?
Nowa powieść Gaimana jest znacznie mniej drapieżna i niepokojąca od kultowej „Koraliny”. Więcej w niej poczucia humoru, więcej opowieści, narracji niż czystej skondensowanej grozy. Więcej jest przede wszystkim melancholijnego, mrocznego liryzmu. „Księga Cmentarna” wpisuje się w klasyczne wątki twórczości autora „Sandmana”. Gaiman odświeża i kompiluje wątki znane z kultury popularnej (czy raczej popularnej demonologii). W rezultacie istnienie np. ghouli, wampirów i wilkołaków nabiera w jego powieści zupełnie nowego sensu!

A poza tym... Cóż, czytelnik dorosły dość szybko ze zdziwieniem stwierdza, że ma do czynienia z klasycznym bildungsroman, powieścią o dojrzewaniu. Nikt krok po kroku uczy się świata, dowiaduje się czym jest przyjaźń, miłość, zdrada, zło. Szykuje się do dorosłości.
Powieść Gaimana ma zresztą klasyczną strukturę fabularną szczególnej wersji bildungsroman: baśni! Zaczyna się od śmierci rodziców, wiedzie przez zagrożenie, walkę o życie, przez znalezienie pomocnej dłoni, naukę (niekiedy bolesną), aż po nieuniknione odejście w dorosłość, porzucenie dzieciństwa, razem z jego snami i bezpieczeństwem. Porzuceniem na rzecz Wielkiego Świata, pełnego obietnic. Zdawać się może, że „Księga cmentarna” z całym swoim onirycznym realizmem (tak!) może doskonale pełnić funkcję baśni dla współczesnych dzieciaków z netgeneracji. Stosując znaki i formuły kultury popularnej niesie bowiem ten sam sens co dawne opowieści, o których Bruno Bettelheim pisał, że są „cudowne i pożyteczne”. Ostrzega, ale daje także nadzieję!

Dobra lektura dla ambitniejszych dwunasto-czternatolatków.

Dla tych co trochę rozumieją po angielsku i fanów polecam zajrzenie na stronę poświęconej gaimanowskim książkom dla dzieci. Do obejrzenia film, na którym Autor czyta głośno „Księgę”!

O słoniu Elmerze opowiada Ewa Świerżewska

2008-10-12T09:20:00.000-07:00

Słoń Elmer z opowiastki Davida Mc Kee to za granicą postać prawdziwie kultowa, u nas jeszcze słabo znana.
Warto słoniu (to chyba ostatnio odpowiednia forma, prawda ? :-) pomóc!

Ładnie o Elmerze opowiada w audycji nagranej dla RMF Classic moja szanowna koleżanka z IBBY, Ewa Świerżewska:

Boomp3.com

źródło: RMF Classic, http://www.rmfclassic.pl/index.html?a=miedzyslowami

wernisaż Pawlak & Pawlak :-)

2008-10-05T09:00:00.000-07:00

wernisaż Pawlaki

To nowa , wspaniała świecka tradycja, że najważniejsze wystawy ilustracyjne odbywają się w galerii Cuda na Kiju na ul. Freta 20/24a

Jestem wielkim miłośnikiem sztuki ilustracyjnej Państwa Pawlaków. Z ogromną przyjemnością dowiedziałem się o wystawie i pobiegłem na wernisaż.

Jak zwykle (niestety) ... byłem chwilę, z uszanowaniem uścisnąłem dłoń p. Pawła, napstrykałem aparatem Marysi Kulik kilka zdjęć (kliknij miły gościu w obrazek powyżej) i pobiegłem do zajęć dydaktycznych. Czy juz zawsze zajęcia zaoczne pozbawią mnie radości wernisażowego oglądania, plotkowania, spotykania, winopicia ?

stare gazety

2008-07-22T13:01:00.000-07:00

No więc siedzę sobie w Sinemoretz w BG i oglądam na upalnej plaży stare gazety, tygodniki. W jednym z nich sprawozdanie z biennale sztuki w Wenecji '2007 i cytat referujacy poglądy amerykanskiego myśliciela Stevena Pinkera "..nie rozumie kodów uzywanych przez awangardowych artystów i uważa , że nie wyrażają one żadnej treści, tylko niezrozumiały bełkot istniejący wyłącznie dlatego, ze współczesna sztuka tworzy zamkniety, samopodtrzymujący się system złożony z artystów i krytyków, w którym odbiorca sie nie liczy".
To tak a'propos innowacyjnej czarno-czarnej ilustracji w ksiązkach dla dzieci.

wakacje, wakacje ....

2008-07-06T23:44:00.000-07:00

Dawno nic nie napisałem i ten stan chyba potrwa.

Pozdrawiam z Bułgarii, z Kiten: jestem na Międzynarodowej Szkole Letniej.

Napiszę o dziec.licie tak szybko jak da radę a na razie.....

(obrazek pobrany z : http://maciekblazniak.blogspot.com )

16 Dongi. Przez PS IBBY dawane!

2008-05-29T13:20:00.000-07:00

dongi 2008

W tym roku po raz pierwszy Polska Sekcja IBBY przyznawała i wręczała nagrodę Bestseller Roku czyli tzw. Dongi.

Werdykt główny (za stroną IBBY podany):

"Dużego Donga otrzymał Społeczny Instytut Wydawniczy ZNAK za znakomite i pełne życiowej mądrości książki:
Szukając Alaski Johna Greena w tł. Anny Sak (dla młodzieży) oraz

A w Wigilię przyjdzie Niedźwiedź Janoscha w tł. Emilii Bielickiej z il. autora (dla dzieci)
a także za:

Dziesięć stron świata Anny Onichimowskiej;
Pompona w rodzinie Fisiów Joanny Olech z il. autorki;
Czarno na białym i biało na czarnym Marcina Brykczyńskiego z il. Janusza Stannego."

Wiecej informacji na stronie PS IBBY.

A dla mnie to kolejna impreza, w której nie w pełni uczestniczyłem. Musiałem pilnie do domu.

I dlatego -jeżeli internauto klikniesz w zdjęcie powyższe zobaczysz jedynie - foty z gry wstępnej imprezy. Uch :-(

czytam i oglądam sobie...: R. Brown , Stare drzewo

2008-05-26T07:34:00.000-07:00

Takie książki bardzo rzadko są recenzowane i prezentowane... Stanowią część bezimiennej masy towarowej nazywanej zbiorczo „książki zabawki”. W przypadku Starego drzewa (FKJO!) warto jednak się zatrzymać i przyjrzeć. Dlaczego ? Przede wszystkim zwracają uwagę interesujące, bardzo starannie wykonane ilustracje. Autorka odwołuje się do tradycyjnych angielskich wzorców z początku wieku, takich odrobinkę wiktoriańskich, może nawet trochę w tym Rackhama? W zestawieniu z nowoczesną formułą ksiązki–rozkładanki efekt jest więcej niż przyjemny.
Sama opowieść jest prosta i ładna: zwierzaki mieszkające w starym drzewie z przerażeniem stwierdzają, że na ich domu maźnięto farbą wielki „X” . Stary, mądry kruk wie co to oznacza. Będą ścinać! Zwierzaki sprytnie jednak radzą sobie z tym zagrożeniem. Książka przeznaczona jest dla dzieci 5-7: daje im dobrą lekcję ekologii, porcję zabawnej zoologii, ale przede wszystkim pokazuje, że solidarne, wspólne działanie i mocna przyjaźń to najważniejsze co w każdej wspólnocie należy pielęgnować. Prawdziwą radość da małemu czytelnikowi zaskakująco rozłożyste (tak!) drzewo wychylające się z ostatniej rozkładówki. Wiele tam frapujących szczegółów do oglądania, okienka do odchylania – zabawa! Stare Drzewo jest świetnym przykładem dobrej edycji „głównego nurtu”: odchodzi od piekielnie kiczowatej poetyki ‘postdisneja’, jest książką zdecydowanie bardziej wyrafinowaną niż zwykłe produkty Firmy Księgarskiej, z drugiej strony nie epatuje jednak porażającą brzydotą charakterystyczną dla projektów awangardowych i innowacyjnych.

Nowy book trailer - Brzydcy, Scott Westerfield

2008-05-23T08:55:00.000-07:00

Z wielkim zainteresowaniem obserwuję tzw. book trailery (czyli spoty reklamowe do ksiązek, które wydawnictwa produkują i umieszczają w internecie, np w youtube).
Polskie oficyny "dziecięce" dopiero testują ten koncept.
Poniżej zamieszczam "trailer" do "Brzydkich", trylogii Scotta Westerfielda, opublikowanej u nas przez Egmonta.

Btw: trylogii, która zresztą mnie nie powala, choć to solidna literatura, z mocnym i ważnym przesłaniem. Szczególnie w czasach histerycznego kultu urody....

Bardzo jestem ciekaw czy przyjmą się te trailery.... Czy będą skuteczne.... Młodzież niby ogląda w internecie filmy, przesiaduje przed youtubem. Ale "liczniki obejrzeń" book trailerów pokazują dość skromne liczby.

Jeżeli ja miałbym ryzykować prognozy, to pewnie bym postawił tezę, ze kluczem do sukcesu jest doprowadzenie do tego, by internauci zamieszczali te spoty na swoich blogach (taaaaa.....), a bibliotekarze na stronach bibliotek. Czyli przyjęcie strategii "wirusowej". Do tego zaś potrzebne są odpowiednio przygotowane book trailery: z "hakiem", czyli tym czymś, co spowoduje, że młodzi ludzie będą chcieli dalej przesyłać linki.

Bardzo ciekawą wymianę zdań na ten temat miałem z Tadeuszem Pilasem, autorem bardzo interesującego serwisu Ksiązki.TV. Serwisu właśnie w dużej mierze "book trailerowego".

Oglądam sobie... P.Pawlak, G. Moncomble Kotek, który merdał ogonem

2008-05-19T02:04:00.000-07:00

Zacznę od najlepszego: ilustracje! Ilustracje! Jestem zdecydowanie fanem prac Pawła Pawlaka. Kotek.... nie zawodzi wielbiciela, a nawet dodaje nowe przyczyny do podziwu. Mamy tutaj wszystko co u autora Jajuńćka najlepsze – nowoczesny obrazek, uproszczone kształty postaci i rzeczy zostawiające wyobraźni czytelnika pole do działania, ciepła, przyjazna paleta barw, bezpretensjonalne poczucie humoru, dawka liryzmu. Te dwie ostatnie cechy łączą się jakoś – humor u Pawlaka wywołuje bowiem raczej uśmiech niż chichot. Oprócz tych znanych i lubianych cech prac tego artysty w Kotku... pojawia się NOWE: Pawlak zastosował nietypową dla siebie a bardzo ciekawą i dającą doskonałe rezultaty technikę kolażowo - wycinankową. Ilustracje „wychodzą” tutaj z płaszczyzny strony, otrzymują efekt trójwymiarowości, a nawet swoje cienie. Zastosowanie tego konceptu dodaje ilustracji Pawlaka całkiem nowej dynamiki i ekspresji. Kotek... nic nie traci z trochę zadumanego nastroju typowego dla poprzednich "akwarelowych" prac (Chodzi baj !), a zyskuje odrobinkę sznytu nowoczesności.

Artysta znienawidzi mnie za to co napisze teraz : bardzo, bardzo ładne ilustracje!

Przejdę do bardzo dobrego: dawno nie było w Polsce tak starannie zaprojektowanej i opublikowanej książki dla dzieci! Doskonałej jakości papier, świetna realizacja typograficzno-techniczna ilustracji , i jak to u Pawlaka – dbałość o szczegół, o architekturę książki (która zaczyna się i frapuje i bawi już na wyklejkach), dynamiczna typografia.

Dobry zaś jest pomysł na treść: kotek, który nie może pogodzić się z wieczystą i rytualną animozją pomiędzy swoim a psim rodem. W psim przebraniu trafia do psiej szkoły, lepiej zaczyna rozumieć odwiecznych wrogów i nie waha się ich ratować z niebezpieczeństwa. A pieski potrafią dzielność kociego bohatera docenić. Książeczka uczy tolerancji, pokazuje, że warto walczyć z „tradycyjnymi” uprzedzeniami i fobiami.

I na koniec zostawiłem coś, czego ... nie rozumiem. Nie rozumiem więc poetyki w jakiej tekst został podany. Niby są tu jakieś próby wersyfikacji, ale kompletnie nie poddające się głośnemu czytaniu: nie można złapać rytmu, bo rymy pojawiają się znienacka i znienacka znikają by wyskoczyć w niespodziewanym miejscu. Część tekstu podana jest w manierze nieosobowych PODPISÓW pod obrazkami. Gdzieś to wszystko razem nie wygląda wcale na literaturę.... Toporne i nielekkie. Może po francusku lepiej to brzmi ???? Mam szczerą niekrygującą się nadzieję, że któryś z moich kolegów literaturoznawców przekona mnie, że się nie znam i że to piękny tekst.

Na razie jednak zdecydowanie (i z ogromną przyjemnością) :

OGLĄDAM SOBIE!

wernisaż, wernisaż!

2008-05-18T15:24:00.000-07:00

Siedziba Stu Pociech na ul. Freta 20/24a to bardzo dobry adres dzieciologiczny! Po udanej wystawie Wasiuczyńskiej/Żelewskiej kolejne ilustracyjne wydarzenie - wystawa znakomitych artystów ksiązki dziecięcej: Krystyny Lipki-Sztarbałło i Piotra Fąfrowicza.

wernisaż K. Lipka- Sztarbałło,P. Fąfrowicz

(A ja sie spóźniłem! Na targach byłem! Po stoiskach biegałem! Mam nadzieje, że jakiś ładny tekst chociaż z tego wyjdzie)

Przyszedłem na sam koniec imprezy na Freta, zachwyciłem sie ilustracjami Krystyny do "Żółtej zasypianki", które pierwszy raz widziałem w całej ich urodzie ( w ksiązce mało je widać).
Zdjęcia (kliknąć powyżej proszę!) udostępniła Prezes Marysia Kulik (dzięki!) .
Przyjdę na pewno raz jeszcze - pooglądać dokładniej !

Ilustratorzy o sobie i swojej twórczości:

2008-04-28T08:52:00.000-07:00

Dwa wywiady z bardzo znanymi polskimi ilustratorami tworzącymi dla najmłodszych:

Józef Wilkoń: Moje nosorożce mają twarz
(źródło: Dziennik)

Krystyna Lipka-Sztarbałło: Dopowiedzenie i znak zapytania
(źródło: MUS)

Kliknij i "...znajdź przynajmniej jeden szczegół...." :-)

2008-04-27T12:18:00.000-07:00

Źródło: worth1000.com

Jak ilustrować książki dla dzieci ?

2008-04-26T13:57:00.000-07:00

Tyle dyskusji, tyle hałasu a ilustrowanie książek dla dzieci to naprawde prosta sprawa!
Cała wiedza na ten temat znajduje sie TUTAJ :-)

"Ferdynand wspaniały" - fragment do słuchania

2008-04-17T11:55:00.001-07:00

Bardzo interesująca propozycja Polskiego Radio: podcasty, także z bajkami/opowieściami dla dzieci. Zamontowałem poniżej próbkę. Nie wiem czy do końca legalnie. Może wykpię się podaniem źródła?

boomp3.com

Źródło: Polskie Radio

Fajnie by było jakby biblioteki dziecięce na swoich stronach i blogach (obsesja!) mogły i chciały montować sobie takie "słuchajki" dla dzieci ...

Czarodziejska Kura

2008-04-17T10:19:00.000-07:00

Ostatnio niewiele nowych postów wynurzało się z nory. Z jednej strony energię pożarła mi nerwowa dyskusja „ilustracyjna” poniżej, dyskusja w której wypisałem pixeli na dobre kilkanaście innych postów
Z drugiej zaś strony w moim macierzystym Instytucie prowadziłem działalność międzynarodową. Intensywną bardzo.
Ale wyjrzałem z nory i dzięki nieocenionemu blogowi pinkthething udało mi się złapać informację o nowym czasopiśmie dla dzieci. Czasopismo utrzymane jest w tej poetyce graficznej, która mnie nie zachwyca, ale na pewno wiele osób BARDZO zachwyci.
Za to tytuł mnie zauroczył absolutnie. Oto nadchodzi .....
Czarodziejska kura!

Powodzenia Kurze życzę.

filiżanka pozornie od czapy (futrzanej!)

2008-04-09T01:53:00.000-07:00

"I równie funkcjonalna dla promocji dobrej ksiązki dziecięcej jak owa filiżanka do picia porannej kawy"

(...)

2008-03-24T12:11:00.000-07:00

Agnieszka z Małego pokoju z książkami przeprowadziła bardzo interesujący wywiad z Elżbietą Wasiuczyńską.
Wywiad opublikował internetowy kobiecy MUS, w którym takich "dzieciologicznych" ładnych i ważnych tekstów jest więcej. Kolejne miejsce do zaglądania - mus :-)

Nagroda w Bolonii

2008-03-22T12:15:00.001-07:00

I co ja mam zrobić? Chyba trzeba mi porzucić naiwne i nieprofesjonalne próby pisania o ilustracjach :-(
W Bolonii prawdziwi profesjonaliści obdarzyli tę edycję wierszy Tuwima prestiżową nagrodą.
A mnie ta książka nie podoba się tak okropnie, tak dramatycznie.....
Znaczy: kompletnie się nie znam! .
To przecież ładne, ładne, ładne, ładne, ładne, ładne, ładne, ładne (może sobie powtórzę jeszcze kilkanaście razy i uda się przyzwyczaić do tej opinii oraz ją uwewnętrznić?)
i zostanę wtedy prawdziwym znawcą!

Życzenia Świąteczne od Zająca

2008-03-21T10:32:00.001-07:00

Wszystkim, którzy zabłądzili na tego bloga życzę Wesołego Alleluja!

więcej o okladkowej fasadzie....

2008-03-18T23:07:00.000-07:00

Więcej o okladkowej fasadzie biblioteki w Kansas, USA można znaleźć tutaj

Są kraje, gdzie biblioteki widać z daleka ....

2008-03-16T13:41:00.000-07:00

źródło: (chyba) pinkthething

Oglądam sobie...film...: M. Sendak Where the wild things are

2008-03-11T00:57:00.000-07:00

Where the wild things are to jedna z najbardziej znanych książek obrazkowych na świecie. Uznawana jest powszechnie za prawdziwie przełomową tak pod względem treści, jak i formy.
Sendak jako jeden z pierwszych pokazał dziecko, które się gniewa. Pokazał ze zrozumieniem, ze współ–czuciem (nie: współczuciem). Ale i bez całkowitej akceptacji. Where the wild things.... to opowieść o Maxie, chłopcu, który został ukarany za niegrzeczność, zamknięty w pokoju bez kolacji. I nazwany DZIKUSEM („wild thing”). Dzieciak siedzi w tym pokoju i przeżywa gniewne fantazmaty odnoszące się do potęgi i chwały swej „dzikości”. Podczas snu na jawie płynie do krainy , gdzie mieszkają inne „dzikusy”, prawdziwe potwory, ujarzmia je i zostaje ich królem! Szaleją i wygłupiają się razem, ale po jakimś czasie Maxowi czegoś brakuje, tęskni za miejscem, gdzie jest naprawdę kochany .... Cos mu też z daleka ładnie, bardzo ładnie – pachnie. Porzuca więc krainę Dzikusów, wraca do swojego pokoju, a tam kolacja jednak na niego czeka! I jest jeszcze ciepła!

Od strony formalnej książka Sendaka to prawdziwy wzorzec konceptu książki obrazkowej. Dokonuje się tutaj niesłychanie zgrabne (i dyskretne) połączenie formy graficznej i treści. Sendak opowiada historię Maxa kilkoma zdaniami tekstu, ilustracje niosą większość treści, a w części książeczki (dziki taniec)są jej jedynym nośnikiem.

Film, który zamieszczam jest jedynie odblaskiem dopracowanej, przemyślanej, mistrzowskiej (tak!) całości. Ponieważ książka cały czas niewydana to pomyślałem, że dzięki youtubowi chociaż tyle i na blogu pokażę.
Pytanie jeszcze o możliwy polski tytuł : „Tam gdzie mieszkają dzikusy” ? Jakieś lepsze pomysły? Angliści ?

Czytam sobie....: C. Funke Opowieści straszne i niestraszne

2008-03-03T03:14:00.000-08:00

Cornelia Funke kojarzy się dużej części recenzentów i badaczy literatury dziecięcej głównie z Królem Złodziei i trylogią Atramentową, utworami ambitnymi, (bardzo) wysoko ocenianymi przez krytykę, skierowanymi do 11-14 latków. Warto jednak zauważyć, że na naszym rynku funkcjonuje już sporo tytułów tej autorki przeznaczonych dla młodszych odbiorców. Nie należą one może do tej ekstraklasy, co wyżej wspomniane powieści, ale to też bardzo solidna i zdecydowanie warta dostrzeżenia strawa literacka dla dzieci młodszych.
Dobrym przykładem tego nurtu w twórczości Funke są świeżutko opublikowane u nas przez Egmonta Opowieści straszne i niestraszne. Tom zawiera 30 krótkich opowiadań, takich naprawdę krótkich – dobrych do czytania na głos, idealnych do zrealizowania postulatu „20 minut dziennie”. Opowiadania są urocze, każde jest jak mała perełka: zabawni bohaterowie, zaskakująca pointa, czasami łza jakaś się wymknie, czasami dreszczyk po plecach przeleci. Nad całością zaś unosi się eterycznie i prawie niedostrzegalnie... duch terapeutyczny. Funke snuje historie, które odwołują się do lęków dzieciństwa bądź bezpośrednio (zamknięcie, zgubienie się), bądź pośrednio: poprzez figury literackie (potwory, duchy, zjawy). Tytuł zbioru jest zresztą ładnie dwuznaczny: zapowiada opowiadania, które są straszne tylko na początku i pozornie, ale również może być interpretowany jako miks utworów „z dreszczykiem” i takich „zwykłych”. Obie interpretacje tytułu są zresztą słuszne!
Lęki dziecięce w Opowieściach strasznych i niestrasznych są oswajane albo demaskowane. Smoki nie zawsze są straszne, ale jeżeli nawet taki się trafi – można go pokonać. Duchy same potrafią być nieszczęśliwe i wymagają pomocy. Ciemne Chłodne Zatęchłe Strychy łatwo zamienić w przytulne miejsca. Funke to nowoczesna pisarka, stara się więc wyjść naprzeciw tym dużo straszniejszym lękom dzieci, daleko straszniejszym niż Potwory czy Duchy. Pokazuje, że można dogadać się z „nowym” ojcem i że odejście kochanego dziadka również można przetrwać. Pasuje do tego tomu jak ulał bettelheimowskie określenie „cudowne i pożyteczne”. Zrealizowane zostało tutaj w najlepszym wydaniu. Także dosłownie - warto zwrócić uwagę: przyjemnie wziąć do ręki taką odrobinę staroświecka edycję, twarda oprawa, w ćwierćłpłótnie, z wyklejkami, drukowaną na dobrym, grubym papierze.
Jednej rzeczy wszakże nie potrafię zrozumieć: nota zamieszczona na odwrocie strony tytułowej zdradza, że opowiadania zostały zaczerpnięte z 5 tomików niemieckiej serii Lwy czytelnicze. Poszczególne jej tomy zawierały utwory powiązane tematycznie: opowiadania „ze strychu”, „z plaży”, „rycerskie”, „o potworach” i „o zwierzętach”. Dlaczego redaktorzy Egmonta zdecydowali się pomieszać i przeplatać utwory z poszczególnych tomów oryginału? Dla czytelnika – nawet jeżeli nie zna niemieckiego i nie czytał odpowiedniej noty – bardzo szybko jest oczywista owa „pięciotematyczność” opowiadań! Drobiazg to jednak i nie psuje szczególnie przyjemności z lektury.

Wernisaż, wernisaż!

2008-02-29T11:51:00.000-08:00

Właśnie wróciłem z Freta 20/24a, z wernisażu zorganizowanego przez Fundację Sto Pociech i Galerię Cuda na Kiju.
Bardzo czekałem na ten wernisaż, bardzo się ucieszyłem, że rusza ta wystawa!
Twórczość obu bohaterek imprezy Elżbiety Wasiuczyńskiej i Agnieszki Żelewskiej reprezentuje bowiem ten nurt w ilustracji, który jest mi zdecydowanie najbliższy!
Ciepłe barwy, brak dosłowności, ale jednak utrzymany w ryzach możliwości percepcyjnych dziecka, przede wszystkim jednak pewien nieuchwytny klimat rozmarzenia i poezji: tak bym nieuczenie i niezbornie opisywał te ilustracje. Tu właśnie znajduję koncept ilustracji środka: ambitnej, poszukującej, odrzucającej „pyzatość” i kicz, ale pamiętającej o odbiorcy i jego preferencjach. Ilustracji tworzonej z myślą o dziecku.

Jest na wystawie Pan Kuleczka, jest Wilk i są Świnki, Zoo, Jadą sobie też Misie, Mruczy kot Murmurando, rozwijają się Sznurkowe Historie i wiele, wiele innych dobrych i (och, przeklną mnie za to!) ŁADNYCH obrazków. Dla niewtajemniczonych: nie ma gorszej obrazy dla współczesnego ilustratora niż naiwnie skomplementować obrazek jako „ładny”.

Bardzo ładnie mówiła Joanna Olech, obejmowała serdecznie ramieniem i ciepłym słowem „Wasiuka” i „Żelkę”.

Żeby jednak nie wyjść z roli „zająca –marudy”: czego mi brakowało? Dziennikarzy! Kamer! Mikrofonów! Flesze były, ale mam wrażenie prywatne i przyjacielskie :-) Czy PR nie zadziałał? Czy dziennikarze i kamery może tylko dla rozbitego Ferrari przystojnego dziennikarza ?
Ogromna szkoda! Pierwszym damom młodej polskiej ilustracji nie powinno zabraknąć chociaż odrobinki publicity. Mam jednak nadzieję, że po prostu nie rozpoznałem dziennikarzy "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej", "Wprost" i "Polityki"!

Nie zawiodła – oczywiście! – branżowa widownia.

Czyli na przykład: Bromba i IBBA (Iwona Hardej i Marysia Kulik), żeby tylko wymienić liderów!

Wernisaż - galeria zdjęć!

Tutaj zaś cały przegląd zdjęć (kliknąć trzeba, aby galerię zdjęć pełną ujrzeć!)

Podsumowując : idź Miły Czytelniku bloga mego (wierzę, że istniejesz !) do ukrytego bardzo sprytnie (ostrzegam!) załomu uliczki Freta i zobacz więcej i wszystko!

youtubowe promo: David Wiesner; Flotsam

2008-02-16T08:14:00.000-08:00

To nowe dla mnie zjawisko: reklamówki dla książek posadowione na youtube. Kolejny krok w dziedzinie realizacji idei książki konwergencyjnej!
W szczególności ucieszyłem się, że znalazłem w tej formie promo do mojego ulubionego Davida Wiesnera i jego Flotsam:

Marne pojęcie - moim zdaniem - daje ten "filmik" o książce, ale... strasznie to ciekawy i docelowo obiecujący koncept promocji ksiązki dla dzieci!

Inne rzeczy Wiesnera w Youtube:
- Free Fall
- June 29, 1999

Nie rozgryzłem jeszcze tego: czy to jest robione przez amatorów (tak jak możliwe do znalezienia w Youtube "teledyski") czy przez Wydawców?